Θ.Μιχαηλίδης : «Το θέατρο δεν είναι πλακίτσα! Ας μην αντιμετωπίζεται έτσι.»
Κύριο

11 Σεπτέμβριος 2017

Συνέντευξη : Χριστόφορος Παυλάκης

Ένα όμορφο και πολύ πετυχημένο «ταξίδι» δυο μηνών, για την παράσταση οι «Έλληνες» του Παναγιώτη Μακρυγιάννη, φτάνει στον προορισμό του. Η φετινή καλοκαιρινή παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, κλείνει την περιοδεία της με τέσσερις τελευταίες παραστάσεις που θα δοθούν στις 12, 13, 14 και 15 Σεπτεμβρίου, στον Πολυχώρο «Δημήτρης Χατζής» (Παλαιά Σφαγεία),με ώρα έναρξης 9.00 μ.μ.

 

Με αφορμή τις τέσσερις αυτές παραστάσεις, συναντήσαμε τον Θανάση Μιχαηλίδη, σκηνοθέτη και έναν εκ των πρωταγωνιστών των «Ελλήνων», για να μάθουμε περισσότερα για το έργο, τον ρόλο και τις σκέψεις του σε σχέση με την καλοκαιρινή περιοδεία αλλά και τα ΔΗΠΕΘΕ.

Μίλησε μου, αρχικά για τους «Έλληνες». Γιατί κάνουμε λόγο για «πικρή κωμωδία»;

Οι Έλληνες είναι μια κωμωδία. Ένα έργο στο οποίο παρουσιάζεται ο Έλληνας όπως ακριβώς είναι. Με το χιούμορ του, με το θυμό του, με την κυκλοθυμία του, με την αθωότητα και την τρυφερότητά του. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν εύκολα να οδηγήσουν μια απλή κωμωδία στο να ονομαστεί «πικρή». Οι δύο χαρακτήρες του έργου ζουν μια ζωή με αντιφάσεις, μια ζωή ανεκτικότητας, αλλά και ανέχειας, απέναντι σε καταστάσεις πολιτικές ή/και κοινωνικές που δημιουργήθηκαν τα τελευταία πενήντα χρόνια στη χώρα. Οι Έλληνες θυμίζουν μια κωμωδία του ελληνικού παλιού κινηματογράφου με τους χαρακτήρες που, ενώ γελάς μαζί τους, την ίδια στιγμή τους συμπονάς.

Στην συγκεκριμένη παράσταση καλείσαι να υποδυθείς τον Μιλτιάδη. Θα ήθελα να μου πεις δύο-τρία πράγματα για τον συγκεκριμένο ρόλο. Αποτέλεσε πρόκληση ;

Το να υποδύεσαι έναν άνθρωπο είκοσι χρόνια μεγαλύτερο από τον εαυτό σου, μιας συγκεκριμένης τάξης και με συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις και πεποιθήσεις, που μπορεί να διαφέρουν τόσο από τις δικές σου, αποτελεί πράγματι μια μεγάλη πρόκληση. Πάνω σε αυτούς τους χαρακτήρες πρέπει να βρεις τα σημεία σύγκλισης, αν υπάρχουν, και αν δεν υπάρχουν θα πρέπει υποκριτικά να τα ανακαλύψεις και να τα εντάξεις στο ρόλο. Ο Μιλτιάδης είναι ένας άνθρωπος που υποφέρει για αυτά που έκανε στη ζωή του, για αυτά που δεν έκανε, γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που πίστευε ότι θα μπορούσε να είναι. Αυτό όμως δεν του αφαιρεί την αθωότητα, την καλοσύνη και το αίσθημα δικαίου, το οποίο κυριαρχεί στη ζωή του.

Πως ήταν η συνεργασία σου με τη Στέλλα Κατσαρού, δεδομένου ότι έχεις και την ευθύνη της σκηνοθεσίας του έργου ;

Ήταν πολύ καλή. Η Στέλλα εντάχθηκε πολύ γρήγορα στις ανάγκες ενός ρόλου που απείχε πολύ από την ίδια. Επίσης, έπρεπε να λειτουργήσει απέναντι σε ένα πρόσωπο με δύο ιδιότητες. Με έναν συνάδελφο της ηθοποιό και έναν σκηνοθέτη με απαιτήσεις. Η εναλλαγή αυτή απαιτεί προσαρμοστικότητα, υπομονή και επιμονή. Η Στέλλα ανταποκρίθηκε πολύ γρήγορα σε όλα αυτά. Αισθάνομαι τυχερός και απόλυτα ικανοποιημένος με την επιλογή μου.

Μιλάμε για ένα πολυεπίπεδο έργο με πολιτικές, και όχι μόνο, εκφάνσεις. Τι είναι αυτό, κατά τη γνώμη σου, που εν τέλει αφήνει στον θεατή;

Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς το τελικό αίσθημα που μπορεί να διακατέχει το θεατή, επειδή ακριβώς μιλάμε για ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν οι πολιτικές καταστάσεις μιας συγκεκριμένης περιόδου και τα κατάλοιπα αυτής. Ας μην ξεχνάμε πως η ιστορική αντικειμενικότητα είναι αμφίβολη για κάποιους, οπότε ο τελικός αποδέκτης πιθανόν να διακατέχεται από ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με το χαρακτήρα των ηρώων και την στάση τους απέναντι στα πολιτικά γεγονότα που αναφέρονται. Ο Μακρυγιάννης κρατάει μια τίμια στάση απέναντι στα γεγονότα αυτά, παρουσιάζοντας ως πραγματικό θύμα αυτόν που κράτησε ουδέτερη στάση, υπερασπιζόμενος το καθήκον του και την αξιοπρέπεια, όχι μόνο τη δική του, αλλά και των άλλων συνανθρώπων του. Εν κατακλείδι, αυτό που μένει στους θεατές είναι μια ευχάριστη παράσταση που προβληματίζει και γεννά σκέψεις προσωπικές αλλά και κοινωνικές. Μα πάνω απ’ όλα, το γέλιο είναι αυτό που κλέβει την παράσταση.

Μετά την ολοκλήρωση της μεγάλης περιοδείας των «Ελλήνων», έχει έρθει η ώρα για τις τέσσερις τελευταίες παραστάσεις. Τι είναι αυτό που αποκόμισες, τελικά, από την περιοδεία και ποιες είναι οι σκέψεις σου για τις τελευταίες αυτές παραστάσεις ;

Πραγματικά ήταν ένα γεμάτο καλοκαίρι! Είχα την τύχη να παρουσιάσω την δουλειά μου σε κάθε άκρη της Ηπείρου. Ήταν τιμή μου να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που διψούν για θέατρο στην περιοχή τους, που αγωνιούν για την επιτυχία μιας παράστασης περισσότερο κι από εμάς τους ηθοποιούς. Άκουσα ανθρώπους να μας λένε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ αντί για συγχαρητήρια κι αυτό είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν ηθοποιό που προσπαθεί όλη του τη ζωή να τιμά τον εαυτό του, τις σπουδές του, τους δασκάλους του, τους ανθρώπους που τον εμπιστεύθηκαν και πάνω από όλους, το κοινό που στέκεται απέναντί του, περιμένοντας να μαγευτεί ή να ταξιδέψει μαζί του. Σε σχέση με τις τελευταίες παραστάσεις, περιμένω τον κόσμο, που δεν είδε την παράσταση, να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΔΗΠΕΘΕ και να στηρίξει με την παρουσία του μια παράσταση που έκανε περίπου 4000 κόσμο να γελάσει με την ψυχή του και συνάμα να προβληματιστεί...

Πρόκειται για μια παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων. Με βάση και την εμπειρία σου από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, πόσο σημαντικό είναι για τα ΔΗΠΕΘΕ να είναι ενεργά ; Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να αλλάξουν ως προς το ρόλο και τη λειτουργία τους ;

Θεωρώ μεγάλη τύχη το να υπάρχει σε μια περιοχή ΔΗΠΕΘΕ. Και πιο σημαντικό να είναι ενεργά. Κι όταν λέω ενεργά, εννοώ να πραγματοποιούν ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ παραγωγές. Κάνοντας δικές σου παραγωγές στηρίζεις το δυναμικό του τόπου σου, τους ανθρώπους που ζουν δίπλα σου. Είναι γεγονός πως κάποια ΔΗΠΕΘΕ στην πορεία τους, έχασαν τον προσανατολισμό τους. Απείχαν κατά πολύ από τα πρώτα βήματα που ήταν γεμάτα δημιουργία και πάθος για το θέατρο. Αυτό το όραμα πρέπει να επιστρέψει. Κρίση μπορεί να υπάρχει παντού. Όταν όμως έχεις πολιτιστική κρίση πρέπει να βάλεις τον καθρέφτη απέναντί σου και να ρωτήσεις τον εαυτό σου, αν και κατά πόσο ευθύνεσαι. Αν ευθύνεσαι, προσπάθησε να αλλάξεις. Αν όχι, μην σταματάς να αντιδράς, να αντιστέκεσαι. Η κρίση οδήγησε κάποια ΔΗΠΕΘΕ στην εύκολη λύση των παραγωγών με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Τεράστιο λάθος! Ο μηδενισμός μιας τέχνης κι οι εύκολες κουβέντες όπως «κι εγώ το κάνω αυτό», πρέπει να εξαφανιστούν από το θέατρο. Όπως εγώ ΔΕΝ κάνω εγχειρήσεις μιας και ΔΕΝ είμαι γιατρός , έτσι και οι άλλοι πρέπει να δίνουν τον χώρο σ’ αυτούς που μοχθούν για την τέχνη τους. Το θέατρο δεν είναι πλακίτσα! Ας μην αντιμετωπίζεται έτσι. Έχω την τύχη να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή στο ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων. Και το θεωρώ πραγματικά τύχη. Είχα κι έχω ακόμα την τύχη να συνεργάζομαι με ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν. Κι όταν αγαπάς την δουλειά σου, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να μην είναι καλό. Από την πρόεδρο του Δ.Σ., μέχρι τον τεχνικό που ήρθε μόνο για αυτή την παραγωγή, πήραμε κι εγώ κι η Στέλλα Κατσαρού, υποστήριξη κι αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε. Εύχομαι να συνεχιστεί η καλή δουλειά στην πόλη κι όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Από τα οικονομικά μέχρι τα διοικητικά.

Εν αναμονή των τεσσάρων παραστάσεων, λοιπόν, θέλω να σε ευχαριστήσω για την συζήτησή μας και να ζητήσω να κλείσουμε με ένα μήνυμά σου προς το κοινό.

Το μήνυμά μου είναι αυτό που λέω στους θεατές στο τέλος της παράστασης, όπου κι αν παρουσιάσαμε τους «Έλληνες». Στηρίξτε το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων όσο μπορείτε. Το ΔΗΠΕΘΕ είναι η πόρτα προς τον πολιτισμό μας. Είναι διέξοδος σε προβλήματα που ΑΛΛΟΙ μας φορτώνουν. Είναι ο χώρος έκφρασης και δημιουργίας ανθρώπων που βρέθηκαν στην πόλη αφήνοντας την σιγουριά και τις ευκαιρίες της Αθήνας, μόνο και μόνο για να στηρίξουν τον τόπο τους. Το ΔΗΠΕΘΕ είναι το σπίτι των ηθοποιών. Με άξονα αυτούς, ας γίνει σπίτι όλων μας.

Λίγα λόγια για το έργο

Πρόκειται για ένα έργο σύγχρονου προβληματισμού και με τόσο χιούμορ που σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια ενώ μέσα σου θα 'θελες να κλάψεις πικρά. Μια πικρή-πικρή κωμωδία με πάρα πολλές αντιθέσεις. Το έργο του Παναγιώτη Μακρυγιάννη αποτελεί το σκιαγράφημα του χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας, όπως απορρέει μέσα από τον τρόπο σκέψης, το στήσιμο ζωής και την ιδιοσυγκρασία ενός ζευγαριού, της Ιουλίας και του Μιλτιάδη. Ο Μακρυγιάννης αποτυπώνει τις εσωτερικές συγκρούσεις που βιώνει ένας πολύπαθος λαός αλλά και το χιούμορ που τον διακατέχει ως όπλο άμυνας και επιβίωσης. Η πίστη, η ιδεολογία, ο πόθος, η αναζήτηση θα χαρακτηρίζουν πάντα τον Έλληνα που δεν ξεχνά το παρελθόν του, που ονειρεύεται και παλεύει για τον μέλλον του. Ο Μακρυγιάννης αποδίδει στους «Έλληνες» την ιστορικότητά μας.

Συντελεστές της Παράστασης

Σκηνοθεσία: Θανάσης Μιχαηλίδης.

Σκηνογραφική επιμέλεια: Ιωάννα Λισγάρα.

Μουσική: Αλέξανδρος Τσιμέκας.

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Στέλλα Κατσαρού, Θανάσης Μιχαηλίδης.

Τα εισιτήρια για τις τελευταίες παραστάσεις στα Παλαιά Σφαγεία είναι: Κανονικό – 10 ευρώ, Μειωμένο (ΑμεΑ, φοιτητικό, άνω των 65) – 7 ευρώ και Ανέργων – 3 ευρώ.

Πληροφορίες: 26510-25670 και 6972-445708

Η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε για την συγκεκριμένη συνέντευξη είναι του Χάρη Καλαμπόκη.

Τηλ.: 26510 23657 - 76655
Στρατάρχου Παπάγου 36
Ιωάννινα, Greece
info@epirusonline.gr

Χρήσιμα Links

 
Χρησιμοποιούμε cookie για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree