Στην πλούσια παράδοση της γιαννιώτικης χειροτεχνίας συνδέοντας το ιστορικό παρελθόν με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία εστιάζει η έκθεση με τίτλο «Διαχρονικές Υφές – Ο Διάλογος των Ιωαννίνων» που φιλοξενείται στη Δημοτική Πινακοθήκη.
Παράλληλα, η έκθεση αναδεικνύει και τη μοναδική αξία των ανώνυμων υφάντρων της Ηπείρου που με δεξιοτεχνία και αισθητική ευαισθησία και αρτιότητα διαμόρφωσαν το πολιτιστικό απόθεμα της περιοχής. Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων. Τασούλα με τον αντιδήμαρχο Ιωαννίνων, αρμόδιο για θέματα πολιτισμού Μηνά Πασχόπουλο να κάνει λόγο για ένα ταξίδι στο χρόνο που διηγείται ιστορίες από την καθημερινή ζωή, το μόχθο αλλά και τη δημιουργικότητα.
Στην ομιλία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε πως πρόκειται για ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό που απεικονίζει τη διαρκή και αλλαγμένη έμπνευση, καθώς επίσης όμως ενέχει και εξαιρετικό ενδιαφέρον από τη στιγμή που η Τέχνη στο σήμερα παίρνει ένα έργο κόπου και μόχθου περασμένων ετών και το μετατρέπει στο σήμερα, στη σημερινή αντίληψη των πραγμάτων.
Αναλυτικά ο κ. Τασούλας ανέφερε:
«Όταν ο κ. Πασχόπουλος μιλούσε για την τέχνη, η οποία συνομιλεί με την υφαντική, εννοούσε το περίφημο τροπάριο της εμπνεύσεως. Η υφαντική του παρελθόντος εμπνέει τους καλλιτέχνες του παρόντος και τα έργα τους προέρχονται από αυτήν ακριβώς την έμπνευση. Αυτή η διαχρονική συνομιλία είναι αυτό το οποίο κάνει την παρούσα έκθεση, την οποίαν ήρθαμε να καμαρώσουμε, τόσο ενδιαφέρουσα.
Αυτή η έκθεση έχει ένα πολύ ενδιαφέρον οδοιπορικό. Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε το οδοιπορικό της διαρκούς και αλλαγμένης έμπνευσης. Έρχεται από τη Θεσσαλονίκη, μετά έρχεται από τη Λάρισα, όπου εμπνεύστηκε από τα υφαντά της Θεσσαλίας, ενώ προηγουμένως στη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκε από τα υφαντά της Ουρανούπολης και του Πύργου. Τώρα εμπνέεται από τα υφαντά τα δικά μας, της δικής μας περιοχής, της Ηπείρου, των Ιωαννίνων, του Μετσόβου. Ακολουθεί, νομίζω, η Καλαμάτα, η Θράκη και αυτό το οδοιπορικό εμπνεύσεως καταλήγει στο εμβληματικό Καπνεργοστάσιο στην Αθήνα.
Αυτή είναι λοιπόν η τέχνη. Παίρνει σήμερα, μετά από δεκάδες χρόνια, ένα έργο κόπου, μόχθου, αγάπης και το μετατρέπει στο πώς το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Και αυτή η έμπνευση σήμερα είναι μπροστά μας, διαθέσιμη, ολόκληρη, απλόχερα μας παραδίδεται για να τη χαρούμε, για να υπεισέλθουμε στο νόημά της και να καταλάβουμε αυτό που ο κ. Πασχόπουλος αποκάλεσε πολύ σωστά “τη συνομιλία” της σημερινής καλλιτεχνικής αντιλήψεως με τη χθεσινή υφαντική τέχνη, με τη χθεσινή τέχνη της υφάντρας που με κόπο και μεράκι έβαλε ένα χρώμα στο σπίτι της, ένα στολίδι στο σπίτι της, όπως η ίδια το αντιλαμβανόταν.
Σήμερα είχαμε μία μεγάλη επέτειο. Και όπως ακριβώς οι Υφές που εγκαινιάζουμε σήμερα συνομιλούν με το χθες, έτσι και εμείς σήμερα στην επέτειο της Απελευθερώσεως των Ιωαννίνων επιχειρήσαμε να συνομιλήσουμε με το νόημα της Απελευθερώσεως πριν από 113 χρόνια. Θελήσαμε, δηλαδή, να εμπνευστούμε κι εμείς, όπως οι καλλιτέχνες μας, από το μήνυμα στιβαρότητας, γενναιότητας και αυταπαρνήσεως των προγόνων μας. Και βγάλαμε τα συμπεράσματά μας, βγάλαμε αυτά που μας καθοδηγούν, αυτά που θαυμάζουμε, αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε, αυτά που πρέπει να μιμηθούμε, αυτά που πρέπει να σεβαστούμε.
Έτσι και σήμερα ακριβώς εδώ με τις Υφές, που είναι και αφές συναισθημάτων, οι καλλιτέχνες πήραν το νόημα και μας το ξεδιπλώνουν. Ας το χαρούμε λοιπόν, αφού προηγουμένως, και αισθάνομαι ότι εκπροσωπώ όλες και όλους σας, τους συγχαρούμε βαθύτατα και εγκάρδια για την καταπληκτική τους προσπάθεια κατά την οποία “επιθυμίες κ’ αισθήσεις εκόμισαν εις την Τέχνην”».
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
