«Μετά τον κ. Ρουσόπουλο ήρθα στο βήμα. Προ ημερών παρουσίασα ένα βιβλίο στα Γιάννενα. Και μ’ αυτά που είπατε κύριε Ρουσόπουλε, ότι είσαστε από ένα χωριό που ξέρετε να είναι το WC στην αυλή και λοιπά, δείξατε γιατί ο Πρωθυπουργός που πιστεύει στην πατρίδα, σας έβαλε να είσαστε ο πρόεδρος στο συνέδριο αυτό, της Ν.Δ. Σας ευχαριστώ πολύ.»
Από τη στιγμή που ειπώθηκε στο προσυνέδριο από τον Περιφερειάρχη, η φράση αυτή άρχισε να λειτουργεί αυτόνομα.
Και στη Νέα Δημοκρατία, ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν πώς ακριβώς πρέπει να διαβαστεί.
Διότι δεν είναι σαφές αν πρόκειται για έπαινο της λαϊκής καταγωγής, για μια αλληγορία πατριωτισμού ή για μια πιο σύνθετη – και σίγουρα πρωτότυπη – συσχέτιση της πολιτικής επάρκειας με χωρικές μνήμες της καθημερινότητας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το μήνυμα δεν επέλεξε την ευθύτητα· προτίμησε τον υπαινιγμό. Σε μια κομματική εκδήλωση, όπου συνήθως τα λόγια μετριούνται για το πολιτικό τους βάρος, ο λόγος απέκτησε διαφορετικό ενδιαφέρον: άφησε χώρο για ερμηνεία. Και όταν χρειάζεται ερμηνεία, κάτι έχει ήδη μετατοπιστεί από το προφανές στο συμβολικό.
Ο Περιφερειάρχης, με μια αποστροφή λόγου που θα μπορούσε να διδάσκεται σε σεμινάρια πολιτικής σημειολογίας, κατάφερε να συνδέσει:
τον πρωθυπουργικό πατριωτισμό,
την κοινωνική καταγωγή
και το WC στην αυλή
σε ένα ενιαίο, συμπυκνωμένο μήνυμα
Ίσως τελικά αυτό να ήταν και το ζητούμενο.
Να ειπωθεί κάτι που να μη λέγεται ευθέως.
Να ακουστεί κάτι που να επιδέχεται περισσότερες από μία αναγνώσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτηση καταγράφηκε.
Και η αμηχανία που ακολούθησε, χωρίς σχόλια και χωρίς διευκρινίσεις, συνέχισε να μιλά — χαμηλόφωνα, αλλά επίμονα.
EPIRUSONLINE
