Ανάλυση του Politico εξετάζει τα ενδεχόμενα μέσα από τα οποία ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να επιδιώξει την απόκτηση της Γροιλανδίας, ενός νησιού στρατηγικής σημασίας και πλούσιου σε φυσικούς πόρους. Όπως επισημαίνεται, το βασικό εμπόδιο είναι ότι η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομη περιοχή του Βασιλείου της Δανίας, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της δεν επιθυμεί την ένταξή της στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Politico βασίστηκε σε συνομιλίες με εννέα αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στελέχη του ΝΑΤΟ, διπλωμάτες και ειδικούς σε θέματα άμυνας, προκειμένου να σκιαγραφήσει πιθανά σενάρια μιας αμερικανικής επέκτασης επιρροής στο αρκτικό νησί. Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται, η στρατηγική που αποδίδεται στον Τραμπ προκαλεί ανησυχία σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς παρουσιάζει ομοιότητες με πρακτικές γεωπολιτικής πίεσης που έχουν εφαρμοστεί σε άλλες περιοχές του κόσμου.
Βήμα πρώτο: Ενίσχυση του κινήματος ανεξαρτησίας
Σύμφωνα με την ανάλυση, η αμερικανική πλευρά φέρεται να δίνει έμφαση στην προώθηση της ιδέας της ανεξαρτησίας της Γροιλανδίας από τη Δανία. Μια ανεξάρτητη Γροιλανδία θα μπορούσε να συνάψει απευθείας συμφωνίες με τις ΗΠΑ, χωρίς την έγκριση της Κοπεγχάγης. Για να επιτευχθεί αυτό, θα απαιτούνταν δημοψήφισμα και στη συνέχεια διαπραγματεύσεις μεταξύ της τοπικής κυβέρνησης και της Δανίας.
Δημοσκόπηση του 2025 έδειξε ότι το 56% των κατοίκων τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας, ενώ το 28% δηλώνει αντίθετο. Παράλληλα, δανικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφερθεί σε προσπάθειες άσκησης επιρροής στην περιοχή, με τις υπηρεσίες ασφαλείας της Δανίας να προειδοποιούν ότι η Γροιλανδία αποτελεί στόχο ξένων εκστρατειών επιρροής.
Ειδικοί επισημαίνουν ότι τέτοιες τακτικές συχνά συνδυάζουν δράσεις στο πεδίο με διαδικτυακή προπαγάνδα, με στόχο όχι απαραίτητα να αλλάξουν άμεσα τη γνώμη των πολιτών, αλλά να δημιουργήσουν την αίσθηση μιας αναπόφευκτης πολιτικής εξέλιξης.
Βήμα δεύτερο: Πρόταση ειδικού καθεστώτος συνεργασίας
Εφόσον η Γροιλανδία αποκτούσε ανεξαρτησία, το επόμενο στάδιο θα μπορούσε να είναι η σύναψη στενών θεσμικών δεσμών με τις ΗΠΑ. Η πλήρης ένταξη ως ομόσπονδο κράτος φαίνεται να απορρίπτεται από τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων, καθώς το 85% δηλώνει αντίθετο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Ωστόσο, εξετάζεται το ενδεχόμενο ενός Συμφώνου Ελεύθερης Σύνδεσης, αντίστοιχου με αυτά που έχουν οι ΗΠΑ με κράτη του Ειρηνικού. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η Ουάσινγκτον θα παρείχε οικονομική και αμυντική στήριξη, αποκτώντας παράλληλα ευρεία στρατιωτική παρουσία στο νησί. Υπέρμαχοι της ανεξαρτησίας στη Γροιλανδία δηλώνουν ανοιχτοί στη συζήτηση εναλλακτικών μορφών συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση ότι η τελική απόφαση θα ληφθεί μέσω δημοψηφίσματος.
Βήμα τρίτο: Αναζήτηση ευρωπαϊκής συναίνεσης
Η Ευρώπη, και ειδικά οι εταίροι της Δανίας στην ΕΕ, αναμένεται να αντιμετωπίσουν με επιφυλακτικότητα οποιαδήποτε απόπειρα απομάκρυνσης της Γροιλανδίας από τη δανική κυριαρχία. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ένα πιθανό διαπραγματευτικό χαρτί των ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι το ζήτημα της Ουκρανίας.
Σε αυτό το σενάριο, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να προσφέρει ισχυρότερες εγγυήσεις ασφαλείας προς το Κίεβο, με αντάλλαγμα την ευρωπαϊκή ανοχή σε έναν ενισχυμένο αμερικανικό ρόλο στη Γροιλανδία. Παρότι μια τέτοια συμφωνία θα ήταν πολιτικά δύσκολη, ορισμένοι εκτιμούν ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί λιγότερο επιζήμια από μια ανοιχτή σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Βήμα τέταρτο: Το σενάριο της στρατιωτικής επέμβασης
Ως έσχατη επιλογή, η ανάλυση αναφέρεται στο ενδεχόμενο μιας ταχείας στρατιωτικής επιχείρησης. Ειδικοί σημειώνουν ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν ήδη στρατιωτική παρουσία στη Γροιλανδία, κυρίως στη διαστημική βάση Πιτουφίκ, καθώς και περιορισμένο διπλωματικό προσωπικό στο Νουούκ.
Η Γροιλανδία, από την άλλη πλευρά, δεν διαθέτει αυτόνομες ένοπλες δυνάμεις, ενώ οι στρατιωτικές δυνατότητες της Δανίας στην περιοχή χαρακτηρίζονται περιορισμένες. Σύμφωνα με αναλυτές, σε ένα ακραίο σενάριο, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αποκτήσει τον έλεγχο της πρωτεύουσας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Όπως επισημαίνουν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, τέτοιες εξελίξεις προκαλούν έντονη ανησυχία, ιδιαίτερα για τον μικρό πληθυσμό της Γροιλανδίας, ο οποίος θα βρισκόταν στο επίκεντρο μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.
