Πρόσκληση για συμμετοχή στη συνεδρίαση του υπό σύσταση Συμβουλίου Ειρήνης, το οποίο θα ασχοληθεί με τη δεύτερη φάση του σχεδίου ανοικοδόμησης της Γάζας, έχει λάβει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σύμφωνα με πληροφορίες.
Η πρωτοβουλία αποδίδεται στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, ενώ η επίσημη στάση της ελληνικής κυβέρνησης αναμένεται να αποσαφηνιστεί το επόμενο διάστημα.
Παράλληλα, πρόσκληση έχει απευθυνθεί και στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη. Όπως μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, η Λευκωσία έχει παραλάβει σχετική επιστολή από τον Αμερικανό πρόεδρο, με την οποία η Κύπρος καλείται να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης με την ιδιότητα του ιδρυτικού μέλους.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, στο Συμβούλιο αναμένεται να λάβουν μέρος συνολικά 25 χώρες, μεταξύ των οποίων και κράτη που είχαν συμμετάσχει στην πρόσφατη τελετή στο Σαρμ Ελ Σέιχ, όπου είχε δώσει το «παρών» και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως αναφέρει το Axios, η πρώτη συνεδρίαση έχει προγραμματιστεί για τις 19 Φεβρουαρίου στην Ουάσινγκτον, στις εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου Ειρήνης, με βασικό αντικείμενο τον συντονισμό των δράσεων για τη μεταπολεμική αποκατάσταση της Γάζας και τη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής.
Οι επιφυλάξεις της ελληνικής πλευράς
Υπενθυμίζεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε εκφράσει δημόσια επιφυλάξεις για την αμερικανική πρωτοβουλία, κατά την άφιξή του σε έκτακτη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, πριν από μερικές εβδομάδες.
Ο πρωθυπουργός είχε επισημάνει ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η πλειονότητα των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβληματίζονται για τον τρόπο παρουσίασης του σχεδίου, σημειώνοντας ότι δεν εντάσσεται στο πλαίσιο αποφάσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, γεγονός που δημιουργεί θεσμικά ερωτήματα.
Στο πλαίσιο αυτό, είχε προτείνει η συμμετοχή των προσκεκλημένων χωρών να περιοριστεί αποκλειστικά στο ζήτημα της Γάζας και μόνο για όσο χρονικό διάστημα κριθεί απολύτως αναγκαίο, υπογραμμίζοντας ότι μια τέτοια προσέγγιση διασφαλίζει τη στήριξη της ανοικοδόμησης χωρίς να οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου διεθνούς μηχανισμού που θα λειτουργούσε ανταγωνιστικά προς τον ΟΗΕ.
