Μήπως δεν δίνει λύσεις η ατομική εσωστρέφεια
Κάποια στιγμή έρχεται μπροστά σου η πραγματικότητα. Κι ας αφήσουμε στην άκρη την πραγματικότητα που σε αφορά άμεσα και σε κάνει αναγκαστικά να κινητοποιηθείς, μία απώλεια, μία σοβαρή νόσο, μία προσωπική κρίση ταυτότητας. Ας δούμε τις πραγματικότητες που έρχονται από έξω προς τα μέσα, τα μεγάλα γεγονότα, τις εξελίξεις. Οι πόλεμοι σαν της Ουκρανίας ή της Γάζας, η απαγωγή Μαδούρο, η λαϊκή εξέγερση στο Ιράν, η δολοφονία μιας γυναίκας από αστυνομικές δυνάμεις στις ΗΠΑ, πολλά ακόμα που συνθέτουν ένα παζλ που περνάει μπροστά μας σαν ροή ειδήσεων που μοιάζει να μην μας αφορά, αλλά σίγουρα μας αφορά με χίλιους δύο τρόπους.
Κι εκεί είναι που βγαίνει μία τάση φυγής και απώθησης, μία προσπάθεια να πάρουμε απόσταση. Και το κάνουμε με διάφορους τρόπους κι αυτό, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην προβληματιζόμαστε παραπάνω, για να μην κινητοποιούμαστε. Και το κυριότερο που επικαλούμαστε είναι ότι έχουμε σοβαρά προσωπικά προβλήματα που προέχουν, πρέπει να βγάλουμε τη δική μας ζωή πέρα πρώτα. Που αυτό είναι ολόσωστο, γιατί όντως έχει επιδεινωθεί η ζωή μας, τουλάχιστον των πολλών που ζούνε από τις δουλειές τους και κοιτάνε κάθε μέρα να λύσουν τα δεκάδες προβλήματα της καθημερινότητας έχοντας και πίσω πίσω στο μυαλό τους, όμως την αίσθηση ότι είναι ανοχύρωτοι στο έκτακτο και το απρόσμενο.
Αυτό όμως που δεν μπορούμε να συλλάβουμε στην ολότητά του είναι η σύνδεση του ατομικού με το συλλογικό, του μικρού με το μεγάλο. Εμείς έχουμε ανησυχία για το πώς θα αντιμετωπίσουμε μία σοβαρή ασθένεια που μπορεί να χρειαστεί γιατρούς και χειρουργεία όλο και περισσότερο από την ιδιωτική ιατρική, ενώ την ίδια ώρα καταλαβαίνουμε από τις εξελίξεις ότι και η πιθανότητα ενός πολέμου ή μίας οικονομικής κρίσης που θα πέσει στο κεφάλι μας είναι υπαρκτή. Οπότε η ανασφάλεια παύει να είναι μόνο μία προσωπική ιστορία αλλά απλώνει, γίνεται μέρος ενός μεγαλύτερου κόσμου.
Κι εκεί διαφαίνεται πια ο κίνδυνος που ενέχει η απόσταση που παίρνουμε. Και είναι ο κίνδυνος του να μην μπορούμε να ελέγξουμε σε κανένα βαθμό την προσωπική μας μοίρα, την προοπτική στη ζωή μας. Παλεύουμε τόσο πολύ για να τα καταφέρουμε, βάζουμε το κεφάλι κάτω και αγνοούμε όσα γίνονται εκεί έξω για να μην μας αποσπούν ή για να μη μας κοστίζουν ψυχικά, αλλά και πάλι κινούμαστε σε μία κινούμενη άμμο, από την οποία δεν βλέπουμε διέξοδο.
Μήπως δεν υπάρχει ατομική διαφυγή σε έναν κόσμο που έχει περιοριστεί μέσα στον προσωπικό μας κύκλο; Μήπως αντί να στρεφόμαστε τόσο έντονα μέσα μας, να δώσουμε λίγο χώρο και στο έξω, να στραφούμε περισσότερο και στους άλλους; Γιατί αν βιώνουμε αδιέξοδα και προβληματισμούς παρά την οχύρωσή μας, μπορεί να ανασάνουμε λίγο καλύτερα αν μείνουμε ανοχύρωτοι και δεκτικοί στον αγώνα, τον πόνο και τις προσδοκίες των άλλων. Και τότε να κάνουμε κάτι μαζί που να μας λυτρώνει όλους μας ή έστω να μας κινεί προς μία κοινή κατεύθυνση πολύ πιο γόνιμη και δημιουργική από αυτή που έχουμε πάρει μόνοι μας. Να το δούμε…
ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ
Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στις 14-1-2026
