ΑΠΟΨΕΙΣ

Άντε και… Καλό Πάσχα! Γιατί, δεν το βλέπουμε να ξανανοίγουν τα σχολεία μετά από 14 ημέρες…

Μετά κόπου πλέον και η δημοσιογραφική εργασία αφού πλέον, όπως είναι φυσικό, η ειδησεογραφία μονοπωλείται από τη νέα ασθένεια που έχει πλήξει τον πλανήτη. Άντε και λίγο προσφυγικό που κι εκεί φαίνεται να έχει κουραστεί και το πολιτικό δυναμικό.

Στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που συντάχθηκε και ανακοινώθηκε πριν το 1981, βασικός άξονας και προτεραιότητα ήταν η αποκέντρωση σε όλους τους τομείς, της κοινωνικής, πολιτισμικής, οικονομικής πορείας της χώρας.

Θεωρώ ότι πρόκειται για μία σοβαρή κίνηση από την πλευρά του δήμου να βοηθήσει τους φοιτητές και από τη δική μας μεριά η αναγνώριση της ευθύνης που έχουμε απέναντι σε μία μεγάλη κοινότητα όπως είναι οι φοιτητές, που στηρίζουν την τοπική οικονομία.

Υπάρχει όντως ένα θέμα με τη στάση της Εκκλησίας στη συζήτηση για τα μέτρα πρόληψης για τον κορωνοϊό. Είναι σαν μην αναγνωρίζει την ανησυχία πολλών, που σίγουρα κάποιοι θα είναι και πιστοί.

Σιγά που δε θα υπήρχε συνέχεια και από άλλους, σε αυτά που έγιναν την Παρασκευή, με τις πληροφορίες για επιβεβαιωμένο κρούσμα στο ΠΓΝΙ και εκκένωση της Καρδιολογικής Κλινικής…

Χορεύουμε στον ρυθμό του κορωνοϊού, δεν τίθεται θέμα. Και πλέον δεν είναι μόνο η ασθένεια που μας τρομάζει ή έστω μας προβληματίζει, αλλά και οι επιπτώσεις στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

Ο χαρακτηρισμός των γεγονότων που συμβαίνουν σήμερα στα σύνορά μας ως «υβριδική απειλή» ή «υβριδική επίθεση» δυσκολεύουν τον ελληνικό λαό να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει. 

Νομίζω ότι έχω καλές αναμνήσεις από τον Έβρο. Το «νομίζω» μόνο και μόνο γιατί ένα οχτάμηνο το πέρασα στρατιώτης στον Λαγό, που είναι πολύ μακριά κι από όσο μπορεί να φανταστεί κάποιος που ζει στο κέντρο της Αθήνας.

Για το ποιος έχει δίκιο στην απόφαση του ΦΟΔΣΑ να γίνει ισοκατανομή, βάσει της σχετικής ΚΥΑ, των δαπανών μεταφοράς απορριμμάτων στη Μονάδα ΑΣΑ, δε μπορούμε να πάρουμε θέση…

Τις τελευταίες ημέρες μοιάζει να περάσαμε σε μία νέα φάση. Για όσους θυμούνται, αν δεν έχουν απωθήσει τις μνήμες, μοιάζει με τα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν κάθε μέρα, κάθε ώρα σχεδόν, μαθαίναμε, ακούγαμε, νιώθαμε ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν είναι σταθερό. Κι όλα οδηγούσαν σε χειρότερες μέρες. 

Όσο κι αν την σπρώχνουμε την πραγματικότητα στα ιδεολογικά κατάλοιπα από τα δεδομένα των παλιών χρόνων, δεν χωράει. Οι καιροί είναι πολύ διαφορετικοί. Και είμαστε κι εμείς πολύ διαφορετικοί.