Με αφορμή το χθεσινό μας σχόλιο για την απουσία της Τροχαίας και της Δημοτικής Αστυνομίας τις ημέρες των Χριστουγέννων με τα ατελείωτα μποτιλιαρίσματα εντός της πόλης, δεχθήκαμε πολλές αντίστοιχες αναφορές…
Μα, αυτά που καταγράφουμε κι εμείς, είναι αυτά που ζούμε όλοι όσοι κινούμαστε στην πόλη…
Και η επισήμανσή μας ήταν στοχευμένη σε συγκεκριμένες ημέρες και για τις ώρες αιχμής που ένας και μόνο τροχονόμος ή ένας δημοτικός αστυνομικός θα μπορούσε να δώσει λύση, έστω προσωρινή..
Τι να περιγράψουμε δηλαδή; Τα σταθμευμένα οχήματα δεξιά κι αριστερά στο παραλίμνιο μέτωπο από την πλατεία Μαβίλη προς το Μάτσικα;
Τα τουριστικά λεωφορεία που αποβίβαζαν κόσμο, τα περισσότερα με ηλικιωμένους επιβάτες, σταθμεύοντας προσωρινά – το γνωστό ελληνικό «για λίγο» – όπου ήθελε και βόλευε τον οδηγό;
Επαναλαμβάνουμε, είναι απόλυτη αναγκαιότητα, η Δημοτική Αρχή να ανοίξει άμεσα τον διάλογο για την εκπόνηση μίας νέας κυκλοφοριακής μελέτης..
Επειδή όμως η νέα μελέτη θα πάρει αρκετό χρόνο, υπάρχει και η αναγκαιότητα και το περιθώριο να γίνουν κάποιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις έστω τις ημέρες που όλοι ξέρουμε ότι θα υπάρχει κομφούζιο…
Μέρες που είναι και επειδή πολλές φορές ακούμε διάφορα – στην πλειονότητά τους άσχημα – για τη νέα γενιά, σας αφηγούμαστε ένα περιστατικό στο οποίο σταθήκαμε αυτόπτες μάρτυρες και το οποίο μας συγκίνησε…
Παραμονή Χριστουγέννων, λίγο μετά τις 11 το βράδυ στην πιάτσα ταξί, στην πύλη του Κάστρου, υπό βροχή, περιμένουμε στη σειρά τέσσερις παρέες…
Η πρώτη παρέα αποτελείται από δύο αγόρια και δύο κορίτσια, μεταξύ 16 και 18 ετών…
Εμφανίζεται ένα ζευγάρι με τον άνδρα σε αναπηρικό αμαξίδιο και τη γυναίκα να τον οδηγεί στη σειρά αναμονής για ταξί…
Χωρίς δεύτερη σκέψη ένα από τα πιτσιρίκια τους λέει, ότι μόλις έρθει το ταξί, να μπούνε αυτοί, παραχωρώντας τη σειρά τους…
Δεν αντιδρά κανείς – αυτό δα έλειπε – έρχεται το ταξί και μέσα στη βροχή, η συνοδός προσπαθεί, αλλά δεν τα καταφέρνει, να βοηθήσει τον κύριο στο αμαξίδιο να μπει στο όχημα με ασφάλεια…
Είναι αδύνατο να το καταφέρει και πριν προλάβει κάποιος άλλος να σπεύσει για βοήθεια, είναι και πάλι τα παιδιά που τρέχουν προς το μέρος τους και σηκώνουν στα χέρια τον κύριο και τον βάζουν στο ταξί…
Αναχωρεί το ταξί και περιμένουμε το επόμενο με την παρέα των πιτσιρικάδων να διατηρεί τη σειρά της και στην αναμονή να έχει αυξηθεί ο αριθμός όσων περιμέναμε…
Έρχεται λοιπόν ένα ταξί ακόμη και τα παιδιά φωνάζουν, προς μία οικογένεια που μόλις έχει φτάσει με δύο μικρά κάτω των πέντε ετών να έχουν γίνει μούσκεμα από τη βροχή, να μπουν αυτοί στο ταξί για να μη βραχούν άλλο τα παιδάκια!
«Δεν πειράζει, εμείς περιμένουμε το επόμενο», είπε ο νεαρός που μας έδειξε πόσο πολύ παρεξηγούμε – βάζουμε και τον εαυτό μας μέσα – τη νέα γενιά για διάφορα πράγματα…
Αλλά κυρίως για το ότι δεν ακολουθούν τα δικά μας «πατήματα». Υπάρχει ελπίδα! Ευτυχώς πρέπει να λέμε!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 31-12-2025
