Εύκολο είναι να λέει ο καθένας, ότι δεν έχει υποχρέωση ή δεν προκύπτει θεσμική αρμοδιότητα για να ασχοληθεί με ένα ζήτημα…
Αρκεί να το τηρεί πάντα και όχι α λα καρτ ή όταν είναι «υποχρεωμένος» να συνεργαστεί με έναν αιρετό με τον οποίο είναι «στα μαχαίρια»…
Όταν υπάρχουν έκτακτες ανάγκες και κόσμος που ζει σε μισογκρεμισμένα σπίτια, είναι ντροπή να κοιτούν κάποιοι τις καλές ή τις κακές σχέσεις (τους) με άλλους…
Υπό αυτήν την έννοια, ας αφήσουν στην άκρη, Υπουργεία, Γενική Γραμματεία Αποκατάστασης, Περιφέρεια και Δήμοι όσα τυχόν τους χωρίζουν και ας φροντίσουν το συντομότερο στο μέτρο του εφικτού και υπερβάλλοντας τις δυνάμεις τους ο καθένας, για να βοηθηθούν οι σεισμόπληκτοι…
Υποχρέωση έχουν όλοι και δεν τους ζητά κανείς να το κάνουν ως ένδειξη αλληλεγγύης…
Προφανώς, μας αγγίζει και προσωπικά το ζήτημα διότι καταγόμαστε από τα χωριά αυτά, πήγαμε και ξαναπήγαμε για να δούμε την κατάσταση και ξέρουμε πολύ καλά ποιος έχει κάνει τι, ποιοι βοηθούν και βάζουν πλάτη, ποιοι είναι άφαντοι, ποιοι είναι εκείνοι που ρίχνουν τις ευθύνες ή το μπαλάκι σε άλλους και ούτω καθεξής…
Θα πάμε – ελπίζουμε – και σήμερα για τον Επιτάφιο στα χωριά όπου γίνεται ένας αγώνας δρόμου εδώ και ημέρες για να ετοιμαστούν παρεκκλήσια που δεν έπαθαν ζημιές ή έχουν πολύ λίγες ώστε να γίνουν εκεί οι Λειτουργίες…
Αυτό είναι μία προσωπική υποχρέωση προς τις ρίζες, την καταγωγή μας…
Προς τους ανθρώπους που μας δίδαξαν με το παράδειγμά τους τι σημαίνει σεβασμός και αγάπη για τον τόπο και βλέπουμε σήμερα τα σπίτια τους γκρεμισμένα…
Προς εκείνους που σε εποχές φτώχειας έβαζαν το χέρι στην τσέπη τους ο καθένας και έδιναν ό,τι περίσσευε, για να γίνουν έργα σε κοινόχρηστους χώρους στα χωριά…
Προς εκείνους που μαζεύονταν τις Τετάρτες στο καφενείο του μπάρμπα Βασίλη στα Καρδαμίτσια, για να δουν τι ταμείο έχουν και να «μετρηθούν» πόσοι μπορούν να βρεθούν το Σαββατοκύριακο στο χωριό για να ρίξουν τσιμέντο στον αδιάβατο δρόμο, ώστε να περνά το λεωφορείο και να μην σταματά ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό…
Προς εκείνους που μαζεύονταν στα σπίτια και έλεγαν με ποιον τρόπο θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον τάδε χωριανό προσφέροντας εθελοντική εργασία, για να συντηρήσει το πατρικό του σπίτι…
Προς εκείνους που σηκώνονταν χαράματα την Κυριακή για να ανάψουν φωτιά ώστε να γίνουν τα κάρβουνα για τις σούβλες με τα αρνιά…
Προς εκείνες τις γυναίκες, μανάδες, συζύγους, γιαγιάδες που τις βλέπαμε να μοχθούν αγόγγυστα στην κουζίνα όλες τις ημέρες για να είναι όλα έτοιμα και όπως πρέπει στο τραπέζι… Και να πέφτουν ξερές στους καναπέδες και στα κρεβάτια από την κούραση το απόγευμα…
Προς τους νονούς και τις νονές που ήταν πάντα τυπικοί με τα βαφτιστήρια και τις «υποχρεώσεις» τους προς αυτά, μέχρι και τα «φωτίκια»…
Προς εκείνους που τη Δευτέρα του Πάσχα μαζεύονταν από το πρωί στο καφενείο του χωριού συμμετέχοντας ή παρακολουθώντας τη δημοπρασία για τα τομάρια των αμνοεριφίων που έφταναν στα βυρσοδεψεία της πόλης…
Αλλά κυρίως προς την ψυχή μας, προς το «μέσα» μας για πράγματα που κουβαλάμε από παιδιά! Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 10-4-2026
