Και τώρα, ποιος θα μας αλλάξει τα φώτα; Στη Δημ. Αρχή πηγαίνει το ερώτημα ενόψει των άσχημων εξελίξεων με το έργο του οδοφωτισμού και την καταγγελία της σύμβασης από την ανάδοχο κοινοπραξία…
Προφανώς, δε θα τα βάλουμε με την κοινοπραξία που κοιτά τη δουλειά της και τα συμφέροντά της, αλλά ως πολίτες έχουμε απαίτηση από τη Δημ. Αρχή να αναλάβει τις ευθύνες της και να διασφαλίσει τα συμφέροντα της πόλης και των δημοτών…
Για ποιον λόγο να πληρώνουν οι δημότες ανταποδοτικά για τον δημοτικό φωτισμό, όταν ο Δήμος δεν έχει καταφέρει να υλοποιήσει ένα έργο που ξεκίνησε το 2018 και φτάσαμε στο 2026;
Και συζητάμε ακόμη για το πότε, πόσες και ποιες λάμπες θα αλλαχθούν, αν θα φωτίζουν το δρόμο ή τα πεζοδρόμια, αν θα φωτίζουν τα πάρκα ή τα μνημεία ή τις αυλές σχολείων;
Με πιθανότερο ενδεχόμενο πλέον και το έργο να μην υλοποιηθεί και να πληρώσουμε (ως Δήμος) και αποζημίωση την ανάδοχο…
Το ότι φταίνε οι προηγούμενοι δεν περνάει, γιατί η Δημ. Αρχή ανέλαβε την ευθύνη να μην υλοποιήσει τη σύμβαση, αλλά να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους αυτής…
Και να ήταν το μοναδικό θέμα που έχει πάει περίπατο; Μήπως αλήθεια ξέρει κανείς τι έχουν απογίνει εκείνες οι Γωνιές Ανακύκλωσης, δύο χρόνια μετά την ανάληψη της διοίκησης; Ισχύει ότι έρχεται πρόστιμο;
Τούς παρατηρούσαμε τις τελευταίες ημέρες με τις άσχημες καιρικές συνθήκες να είναι πάντα εκεί, παρόντες και παρούσες και να (μας) καθαρίζουν…
Οδοκαθαριστές του Δήμου Ιωαννιτών, στη συντριπτική τους πλειονότητα συμβασιούχοι εργαζόμενοι που προσελήφθησαν μέσω του προγράμματος 55+ της ΔΥΠΑ…
Που μαζί με τους ελάχιστους μόνιμους που έχουν απομείνει, με τις σκούπες και τα φαράσια στα χέρια, καθάριζαν δρόμους, πεζοδρόμια, πλατείες, πάρκα με τον αέρα να λυσσομανά και τη βροχή να δυναμώνει…
Βλέπαμε λοιπόν άνδρες και γυναίκες, με αδιάβροχα και κουκούλες να προσπαθούν να μαζέψουν τα φύλλα των δένδρων και τα κλαδιά που είχαν σπάσει και σκεφτόμασταν πόσα πολλά τούς οφείλουμε ως πολίτες για τη δουλειά που κάνουν…
Καλά θα πει κάποιος μία δουλειά είναι κι αυτή, αλλά δεν είναι έτσι… Δε νομίζω ότι πολλοί από εμάς θα την έκαναν τόσο εύκολα τη δουλειά αυτή ή θα «κρέμονταν» πίσω από το απορριμματοφόρο, όπως είδαμε χθες το μεσημέρι στην Αβέρωφ, μία γυναίκα 55-60 ετών…
Το λιγότερο που τους αξίζει λοιπόν είναι σεβασμός… Και το γράφουμε γιατί τρελαινόμαστε, όταν ακούμε κάποιον οδηγό να κορνάρει ασταμάτητα αν τύχει και βρεθεί πίσω από απορριμματοφόρο την ώρα της αποκομιδής…
Όπως τρελαθήκαμε χθες με μία γυναίκα οδηγό, κάπου στην ηλικία των 35 ετών που σταμάτησε δίπλα από άλλο Ι.Χ, άνοιξε το παράθυρο και άρχισε να βρίζει την οδηγό του άλλου οχήματος, γιατί είχε κάνει μία παράνομη αναστροφή, λίγο πριν…
Και βλέπαμε μέσα στο Ι.Χ της γυναίκας, τρία παιδάκια ηλικίας από το Νηπιαγωγείο μέχρι τη Γ’ τάξη του Δημοτικού, χωρίς καν να φορούν ζώνες και να περιφέρονται σαν τα κουτάβια μέσα στην καμπίνα, να παρακολουθούν τη μητέρα τους να τσακώνεται με μία άλλη γυναίκα…
Και σκέφτεσαι, τι παράδειγμα δίνουμε ως γονείς στα παιδιά μας, αλήθεια;
Τόση ένταση, τόση αγανάκτηση, τόσος θυμός και απογοήτευση που έχει συσσωρευτεί, πρέπει να ξεσπάσει οπουδήποτε;
Ακόμη κι όταν είναι τα παιδιά μας μπροστά; Πως θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδάκια και πως θα μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους πάνω απ’ όλα και μετά τους υπόλοιπους;
Την ίδια συμπεριφορά θα έχουν κι αυτά όταν πιάσουν τιμόνι στα χέρια τους, έχοντας μεγαλώσει, βλέποντας τους γονείς τους να βρίζουν, να χειρονομούν και να τσακώνονται με τους υπόλοιπους ή χωρίς να φοράνε ζώνες ασφαλείας…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 23-1-2026
