Στις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες συνδέει τα μηνύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου η βουλευτής Ιωαννίνων Μερόπη Τζούφη, υπογραμμίζοντας ότι η επέτειος της 17ης Νοεμβρίου δεν αποτελεί μια απλή ιστορική αναφορά, αλλά υπενθύμιση της ανάγκης για συνεχή αγώνα υπέρ της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Στο μήνυμά της για τη συμπλήρωση 53 χρόνων από την εξέγερση, επισημαίνει ότι οι κατακτήσεις αυτές προέκυψαν μέσα από αγώνες και θυσίες, ενώ συνδέει το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» με ζητήματα όπως η ακρίβεια, η δυσκολία πρόσβασης στη στέγη για τους νέους και η υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, την οποία επικρίνει για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και την εμπορευματοποίηση της γνώσης. Παράλληλα, καταγγέλλει την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των δημόσιων πανεπιστημίων, καθώς και τις διαγραφές φοιτητών, υποστηρίζοντας ότι ενισχύονται οι κοινωνικοί φραγμοί στην εκπαίδευση.
Η Μερόπη Τζούφη αναφέρεται επίσης στον αντιπολεμικό χαρακτήρα της εξέγερσης και στη σύνδεσή της με την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία και την αντίσταση στον ιμπεριαλισμό. Με φόντο τις πολεμικές συγκρούσεις και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, στρέφει την κριτική της στην ελληνική κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα και τη συνεργασία με το Ισραήλ.
Κάνει λόγο για γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και υποστηρίζει ότι η Αθήνα, αντί να ασκήσει ουσιαστική πίεση για τον τερματισμό των εγκλημάτων στη Γάζα, ενισχύει τη στρατηγική και στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, μεταξύ άλλων μέσω εξοπλιστικών συμφωνιών μεγάλης οικονομικής αξίας. Τονίζει, ακόμη, ότι η υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά και χαρακτηρίζει την αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη ζήτημα ανθρωπιάς, δικαιοσύνης και πολιτικής ευθύνης.
Κλείνοντας, σημειώνει ότι η τιμή σε όσους αντιστάθηκαν στη δικτατορία, βασανίστηκαν και θυσιάστηκαν δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετειακές αναφορές. Όπως αναφέρει, προϋποθέτει καθημερινή στάση απέναντι στον αυταρχισμό, την κοινωνική αδικία, τον φασισμό και τον πόλεμο, με βασική ευθύνη να μην υπάρχει συμβιβασμός με την αδικία και σιωπή μπροστά στα εγκλήματα των πολέμων.







