Το φετινό καλοκαίρι, όσοι Ηπειρώτες θα κατεβαίνουν για μπάνιο στο Μονολίθι θα αντικρίσουν μια εικόνα που δεν ταιριάζει ούτε στο φυσικό κάλλος της περιοχής ούτε στην ιστορία της. Πέτρες λατομείου μέσα στην άμμο. Μπάζα διασκορπισμένα στον αιγιαλό. Ένα παραλιακό τοπίο αλλοιωμένο για περίπου δύο χιλιόμετρα. Και το πιο εξοργιστικό;
Κανείς από τη διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου δεν δείχνει διατεθειμένος να αποκαταστήσει την καταστροφή. Η δημόσια τοποθέτηση του αντιπεριφερειάρχη Στράτου Ιωάννου στο περιφερειακό συμβούλιο θύμιζε ανάλυση Προέδρου του Εδεσσαικού, ότι εν ολίγοις, δεν μπορεί να γίνει αποκατάσταση γιατί….. δεν υπήρξαν αντιδράσεις για τα βράχια στον κυματοθραύστη στο αλιευτικό καταφύγιο του Μύτικα, ενώ υπάρχουν για τον ποδηλατόδρομο και έφταναν μέχρι σε μία «παγίδα συμφερόντων» στην οποία έχει πέσει η αντιπολίτευση, εμείς δηλαδή είπαμε , αλλά οι άλλοι δεν ήθελαν και τώρα δεν θέλουμε πλέον και εμείς, γιατί για όλα φταίνε οι αντιδρώντες, αποκαλύπτει την πραγματική εικόνα: όταν ένα έργο στραβώνει, η λύση δεν είναι να διορθωθεί. Είναι να μείνει όπως είναι. Έτσι λειτουργεί σήμερα η διοίκηση της Περιφέρειας.
Το πολιτικό δίδυμο Αλέξανδρος Καχριμάνης – Στράτος Ιωάννου έχει καταφέρει κάτι εντυπωσιακό: να μετατρέψει μια από τις μεγαλύτερες παραλίες της Μεσογείου σε παράδειγμα διοικητικής ανικανότητας. Η παραλία που συνορεύει με το αισθητικό δάσος και την αρχαιολογική ζώνη της Αρχαία Νικόπολη θα παραμείνει, όπως φαίνεται, με τις πληγές του εργοταξίου. Όχι επειδή δεν υπάρχει λύση. Αλλά επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη.
Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η παρέμβαση της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, ενός από τους πλέον έγκυρους φορείς για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος στη χώρα. Στην ανακοίνωσή της δεν περιορίζεται απλώς στην καταγραφή της περιβαλλοντικής ζημιάς στην ακτή του Μονολιθίου, αλλά θέτει ευθέως το ζήτημα της αποκατάστασης και της νομιμότητας των εργασιών που έγιναν σε μια περιοχή ιδιαίτερης οικολογικής και ιστορικής σημασίας, δίπλα στο αισθητικό δάσος και την αρχαιολογική ζώνη της Αρχαίας Νικόπολης. Όταν ένας τόσο σοβαρός θεσμικός φορέας επισημαίνει δημόσια τέτοια ζητήματα, η διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου δεν μπορεί να κάνει πως δεν ακούει. Γιατί τότε το θέμα παύει να είναι μια τεχνική αστοχία έργου και μετατρέπεται σε καθαρά πολιτικό ζήτημα ευθύνης.
Και εδώ αρχίζει ένα μεγαλύτερο ερώτημα για ολόκληρο τον νομό Πρέβεζας. Πώς γίνεται ένας τόπος που διαθέτει μοναδικό φυσικό πλούτο – τεράστιες παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους διεθνούς σημασίας και ένα σπάνιο παραθαλάσσιο οικοσύστημα – να παραμένει διαρκώς πίσω; Γιατί η Πρέβεζα εξακολουθεί να βρίσκεται στη σκιά της Λευκάδας, της Πάργας και των Συβότων;
Η απάντηση είναι απλή και δυσάρεστη: δρόμοι διαλυμένοι, υποδομές πίσω από την εποχή και μια διοίκηση που αντί να προστατεύει το φυσικό κεφάλαιο της περιοχής, το αφήνει να υποβαθμίζεται. Το Μονολίθι είναι απλώς το πιο πρόσφατο σύμπτωμα. Όταν μια διοίκηση δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε το πιο εμβληματικό κομμάτι της ακτογραμμής της, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό. Και αυτό το καλοκαίρι, κάθε πολίτης που θα περπατά στην παραλία του Μονολιθίου θα βλέπει μπροστά του το αποτέλεσμα. Οι παραλίες δεν μιλούν. Αλλά αφήνουν σημάδια. Και αν φέτος το καλοκαίρι το Μονολίθι μοιάζει περισσότερο με εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο παρά με φυσικό παράδεισο, τότε οι πολίτες θα ξέρουν ότι αυτή η εικόνα έχει ονοματεπώνυμο: Αλέξανδρος Καχριμάνης και Στράτος Ιωάννου.
Από την εφημερίδα «ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ» 13-3-2026
