Μια εικονική πραγματικότητα επιχειρεί επικοινωνιακά να παρουσιάσει η Περιφέρεια Ηπείρου σε ό,τι αφορά τα στοιχεία για τον τουρισμό. Με αποσπασματικές αναλύσεις που στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε ποσοστά, επιχειρείται να παρουσιαστεί μια ωραιοποιημένη εικόνα, ότι δήθεν όλα βαίνουν καλώς.
Ωστόσο, ακόμη και μια προσεκτική ανάγνωση των ίδιων των στοιχείων οδηγεί σε διαφορετικά συμπεράσματα: οι επισκέπτες παραμένουν στην Ήπειρο λιγότερο από κάθε άλλη Περιφέρεια της χώρας, οι εισπράξεις και οι διανυκτερεύσεις κινούνται γύρω στο 2% του συνόλου, η μέση δαπάνη ανά διανυκτέρευση εμφανίζεται μειωμένη κατά περίπου 5%, ενώ και η μέση δαπάνη ανά επισκέπτη παραμένει η χαμηλότερη πανελλαδικά.
Η εικόνα αυτή θυμίζει τον ζητιάνο που, ενώ βλέπει τους γύρω του να τρώνε με χρυσά κουτάλια, πανηγυρίζει επειδή σήμερα του πέταξαν ένα ξεροκόμματο παραπάνω από χθες βαφτίζοντας τη σχετική αύξηση ,«επιτυχία». Κάπως έτσι παρουσιάζεται και η τουριστική επίδοση της Ηπείρου: χαμηλές βάσεις, μικρές μεταβολές, μεγάλοι πανηγυρισμοί.
Ο κατά τα άλλα λαλίστατος Περιφερειάρχης οφείλει να εξηγήσει πώς ακριβώς προκύπτει αυτό το μείγμα «τουριστικής προβολής» και –κυρίως– πού καταλήγουν τα χρήματα. Δεν μιλάμε για τις 2–3 βασικές, μεγάλες τουριστικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στις οποίες συμμετέχουν σχεδόν όλες οι Περιφέρειες της χώρας. Το ερώτημα αφορά τη συστηματική παρουσία σε εκθέσεις και «εκθεσούλες», τις οποίες έχει πάρει «σβάρνα» ο Καχριμάνης, πολλές εκ των οποίων είναι κλαδικές, απευθύνονται αποκλειστικά σε εμπόρους και έχουν ελάχιστη ή καμία σχέση με τον τουρισμό ,.
Εδώ, εύλογα τίθεται επίσης το ζήτημα των κριτηρίων επιλογής των κάθε λογής «ξένων καλεσμένων»: δημοσιογράφων ή ιδιοκτητών παγκοσμίως άγνωστων ΜΜΕ, ιστοσελίδων και περιοδικών, των οποίων τη φιλοξενία –μετακινήσεις, διαμονή, σίτιση– καλούνται να πληρώσουν αδρά οι Ηπειρώτες πολίτες. Ποιο είναι το πραγματικό όφελος; Πού αποτυπώνεται αυτό σε μετρήσιμα μεγέθη;
Ποιο είναι, τέλος, το ποσοστό των δαπανών για εκθέσεις και φιλοξενίες σε σχέση με τον συνολικό προϋπολογισμό τουριστικής προβολής; Υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση και αξιολόγηση κόστους–οφέλους για αυτή την αναλογία ή και εδώ κυριαρχεί η «έμπνευση» του ευρηματικού Περιφερειάρχη;
Διότι η εικόνα που σχηματίζεται θυμίζει άλλες παρεμβάσεις της ίδιας λογικής: εξαγγελίες για αργομισθίες σε ανθρώπους που θα «προσέχουν τα φώτα και τις λακκούβες» ή θα κλείνουν τα κλιματιστικά στο κτίριο της Περιφέρειας. Πολλές ιδέες, πολλή επικοινωνία, αλλά ελάχιστη σοβαρή λογοδοσία και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Η Ήπειρος δεν έχει ανάγκη από ωραιοποιημένα δελτία Τύπου. Έχει ανάγκη από πραγματικό σχέδιο, διαφάνεια στη διαχείριση και πολιτικές που να αυξάνουν ουσιαστικά τη διάρκεια παραμονής, τις εισπράξεις και το εισόδημα των τοπικών κοινωνιών και όχι απλώς τα ποσοστά στις παρουσιάσεις.
EPIRUSONLINE
