Η πόλη είναι για όλους και όλες ακόμα και στις τουριστικές ζώνες
Το σαββατοκύριακο γινόταν για μία ακόμα φορά ένας μικρός χαμός στην παραλίμνια και πλέον τουριστική ζώνη της πόλης. Ήταν κάποιες ώρες που συνέβαιναν, λες, όλα μαζί ταυτόχρονα. Λεωφορεία που έφερναν συνέχεια κόσμο και πάρκαραν στη συνέχεια λίγο μετά την Κυρά Φροσύνη. Κόσμος που ανέβαινε στο Ιτς Καλέ για τα πασχαλινά τραγούδια.
Επισκέπτες και τουρίστες κυρίως από την Ελλάδα αλλά και όχι μόνο, τροχόσπιτα και μηχανές, κόσμος στα καραβάκια, περιπατητές και δρομείς, πολλά πολλά αυτοκίνητα που κινούνταν παντού και πάρκαραν παντού, καφέδες, οικογένειες με μικρά παιδιά και μωρά στο καρότσι, ηλικιωμένοι, νέοι, μέσα και έξω από το κάστρο, μαθητικές εκδρομές, σύνεδροι από πανελλαδικά συνέδρια. Α, και νεκρά ψάρια στη λίμνη, εικόνα που συνοδεύει την πόλη τις τελευταίες ημέρες.
Πάνω κάτω αυτή όλη η κίνηση είναι η νέα μορφή που παίρνει αυτό το τμήμα της πόλης με την άνοδο του τουρισμού και της επισκεψιμότητας. Κι έχει αρκετά χρόνια ώστε να διαμορφώνεται και μία σταθερή εικόνα από την οποία και εξάγονται και κάποια συμπεράσματα.
Υπάρχει σαφής τουριστική κίνηση. Είναι δεδομένο πια ότι τα τελευταία χρόνια μαζί με μερικά χρόνια προ της πανδημίας, η πόλη έχει γίνει σημαντικός προορισμός. Κάτι που ενισχύει την τοπική οικονομία και κυρίως την γενική αύξηση του πλούτου. Είναι θετική εξέλιξη η αύξηση του τουρισμού.
Με τη σειρά του αυτό σημαίνει ότι σε ένα σημαντικό μέρος της πόλης αυξάνεται μια μορφή επιχειρηματικότητας στην εστίαση, ότι σταθεροποιείται η ανάγκη για ξενοδοχεία και καταλύματα, ότι υπάρχει ανάγκη για υπηρεσίες καθαριότητας και φροντίδας του χώρου, ότι χρειάζονται επενδύσεις σε πολιτιστικούς χώρους και αναπλάσεις ώστε να γίνεται ελκυστικός και ο χώρος που κατ’ επέκταση φέρνει και νέες αλλαγές στην μορφή της πόλης. Αλλάζει
και η οικονομία της πόλης και οι πολιτικές της.
Η ανάπτυξη της παραλίμνιας ζώνης, όμως, γίνεται το επίκεντρο μιας αλλαγής της πόλης με τρόπο που επηρεάζει το μέλλον της χωρίς δυνατότητες μεγάλων αλλαγών και προσαρμογών αν αλλάξουν μελλοντικά οι συνθήκες. Θα πρέπει να θεωρούμε ως δεδομένη την αλλαγή της πόλης και θα πρέπει να αρχίσουμε να εξετάζουμε τις παραμέτρους και τις συνέπειες.
Με γνώμονα τη δίκαιη ανάπτυξη γιατί η πόλη ανήκει σε όλους τους κατοίκους της, την ισοτιμία και την ισονομία και το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών στην ευημερία. Γιατί για παράδειγμα η επένδυση σε δημόσιους χώρους στην τουριστική ζώνη θα πρέπει να έχει το ανάλογό της και επενδύσεις σε δημόσιους χώρους σε όλη την πόλη αλλιώς δημιουργούνται συνθήκες ανισότητας.
Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην πόλη και η δέσμευση σε μία δίκαιη ανάπτυξη για όλους, επιβάλλει κι έναν ηθικό κανόνα στις πολιτικές για την πόλη, μία νέα αξία, πέραν της προφανούς ανάγκης υπεράσπισης των δικαιωμάτων για όλους. Είναι η αξία του δικαιώματος στην πόλη για όλους. Στην οποία πρέπει και να δούμε και τις νέες διαστάσεις, όπως το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή εργασία και έναν καλό μισθό, το δικαίωμα στη στέγη και μία καλή
κατοικία, το δικαίωμα στον πολιτισμό. Αφού ο τουρισμός ισχυροποιεί την ανάπτυξη της πόλης και αυξάνει τον πλούτο της, τότε και όλοι οι πολίτες θα πρέπει να νιώθουν και την ευνοϊκή αλλαγή στη ζωή τους. Μία θετική εξέλιξη πρέπει να είναι θετική για όλους.
Και τέλος, ας μην θεωρηθεί υποδεέστερο και το θέμα της πρόσβασης. Πολλοί κάτοικοι της πόλης σήμερα αποφεύγουν να κατέβουν προς τον Μώλο και την περιοχή όταν αναμένεται και αυξημένο ρεύμα επισκεπτών, γιατί θα συναντήσουν κυκλοφοριακό πρόβλημα και δεν θα μπορούν να παρκάρουν ή θα έχει πολύ θόρυβο και πολυκοσμία. Δεν αρκεί να λέμε ότι «τι να κάνουμε, αυτά έχει η ανάπτυξη».
Οι δημοτικές και κρατικές πολιτικές πρέπει να συντείνουν σε μία ζωή προσιτή, ήπια και ευχάριστη για όλους στην πόλη. Το να ζεις καλά είναι και δικαίωμα, και αξία, ας μην τον ξεχνάνε όσοι κατέχουν θέσεις εξουσίας και προνόμια από την εκπροσώπηση της τοπικής κοινωνίας.
ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 28-4-2026
