Σάββατο 13.04.2024
More

    Σπάει το κοινωνικό συμβόλαιο δεκαετιών

    Αν σκύψει κάποιος βαθύτερα στις κοινωνικές αντιδράσεις των ημερών, από αυτές των αγροτών ως τις φοιτητικές κινητοποιήσεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, θα συναντήσει σε ένα δεύτερο επίπεδο, την έντονη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια και το οικονομικό πρόβλημα που έχουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα τα οποία βλέπουν ότι αποκόπτονται από κάθε πρόσβαση στην αναπαραγωγή του πλούτου.

    Ακόμα πιο βαθιά όμως αναδεικνύεται και ένα από τα βασικότερα ζητήματα στη σχέση πολιτικής και κοινωνίας: Το κοινωνικό συμβόλαιο.

    Το κοινωνικό συμβόλαιο στην πρακτική του έκφανση είναι η άτυπη συμφωνία μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και των κοινωνικών τάξεων, ότι θα πορευτούν μαζί προς το μέλλον, μέσα σε μία κατάσταση προοδευτικά αυξανόμενης παραγωγής πλούτου, σε συνθήκες συναίνεσης και αλληλοσεβασμού, και εγγυητή το κράτος. Αυτή είναι η συμφωνία που ίσχυσε μεταπολεμικά στην Ευρώπη, αυτή έγινε πολύ πιο καθαρή και στη χώρα μας με τη μεταπολίτευση.

    Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για τη ρήξη του κοινωνικού συμβολαίου μετά το ’80 και την άνοδο της οικονομίας ως πεδίο αγοράς και άνευ ορίων κίνησης των κεφαλαίων σε όλον τον πλανήτη. Το βασικό είναι αυτό που άρχισαν να καταλαβαίνουν οι κοινωνίες: Ότι δεν έχουν σίγουρο τον μισθό τους, ότι δεν έχουν σίγουρη την πρόσβαση στην Υγεία και την Παιδεία, ότι δεν υπάρχει καμία δέσμευση ότι η κοινωνία και η οικονομία του κράτους θα προοδεύουν χέρι χέρι.

    Αυτό το σπάσιμο του κοινωνικού συμβολαίου το ζουν όλο και πιο ξεκάθαρα πια και οι Έλληνες. Κανείς δεν τους εγγυάται πια ότι θα έχουν δουλειές, ότι θα έχουν σύνταξη, ότι θα έχουν εξασφαλισμένη πρόσβαση στα νοσοκομεία για πάντα, ότι τα παιδιά τους θα σπουδάσουν και με το πτυχίο θα βρουν δουλειά και θα ανέλθουν.

    Ακόμα και ο προβληματισμός για την έλλειψη εγγυήσεων εκ μέρους του κράτους, βαθαίνει τη δυσαρέσκεια και αυξάνει την ανησυχία της κοινωνίας.

    Και αυτό που της αντικρούουν γίνεται όλο και πιο φτωχό και κυνικό: Αυτή είναι η κατάσταση τους λένε, δεν υπάρχει εναλλακτική. Το κράτος και κοινωνία μαζί, είναι μία συνθήκη από το παρελθόν πια. Τώρα μετράει μόνο το ποιος μπορεί να εξαγοράσει την δική του και μόνο, ατομική πρόοδο.

     

     

    ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

    ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ

    ΔΗΜΟΦΙΛΗ