Πάνε κι έρχονται τα χαρτιά με τις αιτήσεις των σεισμόπληκτων στους Δήμους Δωδώνης, Ζίτσας και Σουλίου προς τη Γενική Γραμματεία για την οικονομική τους ενίσχυση…
Τα στέλνουν οι δήμοι και τα επιστρέφει για διορθώσεις η κεντρική υπηρεσία…
Μερικές φορές σηκώνεις τα χέρια ψηλά, με το χάος που επικρατεί σε αυτό το κράτος…
Τουλάχιστον, το καλό νέο της ημέρας, είναι ότι εντός των ημερών αποστέλλονται άλλοι 10 οικίσκοι για τη στέγαση των σεισμόπληκτων…
Για τις αποζημιώσεις και τις οικονομικές ενισχύσεις θα δούμε…
Αλλά για ποιο κράτος να μιλήσουμε αλήθεια; Για το κράτος που αδιαφόρησε για μία πενταετία σε αυτό που όλοι έβλεπαν να γίνεται με τη χρήση των ηλεκτρικών πατινιών;
Και που έπρεπε να φτάσουμε να θρηνούμε νεκρά παιδιά στην άσφαλτο σε δυστυχήματα με πατίνια, για να αντιληφθούμε ότι οι δήθεν κανόνες που θέσπισαν οι ιθύνοντες ήταν μία χαζομάρα;
Πολύ απλά γιατί δε γινόταν κανείς έλεγχος σε όσους κινούνταν στους δρόμους αλλά και όταν γινόταν και βεβαιωνόταν παράβαση, αυτή ήταν της πλάκας, όπως το πρόστιμο των 30 ευρώ…
Και επιτρέψαμε ως χώρα σε δεκάδες εισαγωγείς να στήσουν επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα, οι οποίες δεν υπάκουαν σε κανένα πλαίσιο λειτουργίας…
Όποιο πιτσιρίκι θέλει, σταματά στο δρόμο, νοικιάζει ένα πατίνι και κόβει βόλτες για όσο διάστημα του επιτρέπει ο λογαριασμός του…
Ούτε κράνος, ούτε γιλέκο, κανένας εξοπλισμός και σχεδόν πάντα δυο – δυο πάνω στο πατίνι…
Και αφού τα κάναμε θάλασσα, έρχεται τώρα ο Χρυσοχοΐδης, ο πρώτος που έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί για λόγους ευθιξίας μετά τον πρώτο θάνατο σε δυστύχημα με πατίνι, να ανακοινώσει ότι η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε καθολική απαγόρευση της χρήσης τους από τους ανήλικους…
Και επίσης πως θα θεσμοθετηθεί ένα αυστηροποιημένο πλαίσιο που θα προβλέπει μεταξύ άλλων την υποχρεωτική ασφάλιση των πατινιών και την έκδοση πινακίδων κυκλοφορίας…
Την Τετάρτη είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας του Β. Μαζωμένου «Άπειρη Γη» που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ήπειρο και ειδικότερα στο Πωγώνι…
Κριτικοί κινηματογράφου δεν είμαστε, αλλά εκφράζοντας απλώς την υποκειμενική μας άποψη, να πούμε, ότι μας συγκίνησε η προσέγγιση και η ανάδειξη μίας πλευράς που αναφέρεται στην καθημερινότητα των Ηπειρωτών στα μέσα του προηγούμενου αιώνα…
Εκεί που κυριαρχούσαν η φτώχεια, η πείνα, ο αγώνας για το μεροκάματο για ένα πιάτο φαΐ, η μετανάστευση έπειτα, γιατί κάποιος έπρεπε να δουλεύει για να συντηρείται η οικογένεια στο χωριό, αλλά επίσης τα γλέντια και οι μικρές αυτές χαρές, ως φωτεινές νησίδες που διατηρούσαν τις παραδόσεις του τόπου…
Και κάπου εκεί θυμηθήκαμε αυτά που μάθαμε από τους γονείς και τους παππούδες μας για εκείνα τα χρόνια που τα ακούγαμε σαν παραμύθι, αλλά που ήταν απλώς η πραγματικότητα…
Αν σας δοθεί η ευκαιρία μην τη χάσετε την ταινία!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 9-5-2026
