Τις γνωστές θέσεις της αναφορικά με τη δικαιοδοσία στο Αιγαίο και το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών επαναφέρει η Τουρκία, μέσω δύο νέων αγγελιών NAVTEX, οι οποίες προκαλούν εντύπωση λόγω της ιδιαίτερα μεγάλης διάρκειάς τους, που φτάνει τα δύο χρόνια.
Οι συγκεκριμένες NAVTEX δεν εισάγουν νέες διεκδικήσεις, αλλά επαναλαμβάνουν πάγιες τουρκικές θέσεις στο Αιγαίο, σε μια χρονική συγκυρία με ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Εκδίδονται λίγο πριν από την επικείμενη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία αν και δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί, τοποθετείται χρονικά στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στο γεγονός ότι οι αγγελίες εκδόθηκαν από τους σταθμούς της Σμύρνης και της Αττάλειας, σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική πλευρά, τόσο μέσω του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη όσο και του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, έχει επαναλάβει το νόμιμο και αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Η πρώτη NAVTEX, που δημοσιοποιήθηκε από την εφημερίδα «Καθημερινή», αποτελεί μια γενική υπενθύμιση σχετικά με την έκδοση αγγελιών που – κατά την τουρκική θέση – αφορούν περιοχές της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, τα όρια της οποίας, όπως αναφέρεται, δεν έχουν ακόμη οριοθετηθεί από τα παράκτια κράτη. Στο κείμενο σημειώνεται ότι κάθε ερευνητική δραστηριότητα εντός περιοχών που θεωρούνται τουρκικής δικαιοδοσίας θα πρέπει να πραγματοποιείται σε συντονισμό με τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.
Η δεύτερη NAVTEX αναφέρεται ρητά σε ελληνικά νησιά τα οποία, σύμφωνα με την Άγκυρα, τελούν υπό καθεστώς μόνιμης αποστρατιωτικοποίησης. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Θάσος, ο Άγιος Ευστράτιος, τα Ψαρά, η Σαμοθράκη, η Λήμνος, η Λέσβος, η Χίος, η Ικαρία, η Σάμος, καθώς και νησιά της Δωδεκανήσου και το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου, όπως η Ρόδος, η Κως, η Κάλυμνος, η Λέρος, η Πάτμος, η Σύμη και άλλα.
Στην ίδια αγγελία γίνεται επίκληση διεθνών συνθηκών, όπως η Διάσκεψη του Λονδίνου του 1914, η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και η Συνθήκη των Παρισίων του 1947, τις οποίες η τουρκική πλευρά επικαλείται για να υποστηρίξει ότι δεν θα πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες στα χωρικά ύδατα των συγκεκριμένων νησιών.
Οι δύο NAVTEX εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των πάγιων τουρκικών θέσεων στο Αιγαίο, επαναφέροντας στο προσκήνιο ζητήματα που παραμένουν αντικείμενο έντονων διπλωματικών διαφορών μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.
