Όπου φτωχός κι η μοίρα του…
Είναι η παροιμία που ταιριάζει απόλυτα στην καταστροφή που προκάλεσε ο μεγάλος σεισμός στα χωριά του Δήμου Δωδώνης περισσότερο αλλά και σε κάποια χωριά του Δ. Ζίτσας…
Και το γράφουμε με πλήρη γνώση και αντίληψη των πραγμάτων, καθώς έχουμε να κάνουμε με περιοχές στις οποίες δεν υπάρχει έστω κάποιο κεφαλοχώρι που να ξεχωρίζει και να έχει διαγράψει μία διαφορετική, αναπτυξιακή προοπτική…
Μιλάμε για χωριουδάκια που φυτοζωούν κυριολεκτικά, που έχουν ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, πολλοί εκ των οποίων επλήγησαν βαρύτατα από τον σεισμό της Κυριακής και είναι αμφίβολο εάν θα παραμείνουν στα χωριά τους…
Μιλάμε επίσης για χωριά που αποκτούν ζωή ή τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν απόδημοι και ετεροδημότες επιστρέφουν σε αυτά είτε το Πάσχα, τα Χριστούγεννα είτε τα Σαββατοκύριακα με εκείνους που είναι κάτοικοι Ιωαννίνων και πηγαίνουν να δουν το σπίτι στο χωριό…
Αν αφαιρέσουμε και την κυνηγετική περίοδο που τα περισσότερα χωριά μένουν ζωντανά λόγω της παρουσίας των κυνηγών τα Σαββατοκύριακα και λιγότερο την Τετάρτη, μιλάμε για χωριά που ούτε πληθυσμό μπορούν να κρατήσουν, ούτε να προσελκύσουν νέους…
Έρχεται λοιπόν ένα φυσικό φαινόμενο που τους δίνει μια κατραπακιά που φαντάζει σαν τελειωτικό χτύπημα…
Μένουμε λίγο σε αυτήν τη διαδικασία των αποζημιώσεων που μπορούν να λάβουν οι πληγέντες των χωριών αυτών, για να αναδείξουμε μία τεράστια στρέβλωση και αδικία…
Δικαίωμα υποβολής αίτησης αποζημίωσης λοιπόν έχουν μόνον εκείνοι, των οποίων έχει υποστεί ζημιές, η κύρια κατοικία, καθώς ζημιές σε δευτερεύουσες ή εξοχικές κατοικίες δεν καλύπτονται από το συγκεκριμένο πλαίσιο ενίσχυσης…
Προφανώς είναι άδικο αλλά και μία πρόβλεψη της Πολιτείας που κλείνει τα μάτια στην ωμή πραγματικότητα…
Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που κατάφεραν να συντηρήσουν το πατρικό σπίτι στο χωριό ή ένα σπίτι που κληρονόμησαν και το έχουν ως δευτερεύουσα ή ως εξοχική κατοικία, γιατί θέλουν να βρίσκονται στον τόπο καταγωγής τους, γιατί θέλουν να δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά τους και μελλοντικά στα εγγόνια τους, να γνωρίσουν το χωριό τους…
Και για αυτό μπορεί και να έχουν δαπανήσει πολλά χρήματα ή κι αν δεν έχουν δαπανήσει, σίγουρα φορολογούνται για αυτό και καταβάλλουν και ΕΝΦΙΑ…
Έρχεται όμως μία φυσική καταστροφή που το γκρεμίζει ή προκαλεί μία τεράστια ζημιά την οποία δεν είσαι ικανός να καλύψεις, οικονομικά…
Αντί λοιπόν να έρθει το Κράτος να αποζημιώσει τους ανθρώπους αυτούς, τους αφήνει στο τίποτε, λέγοντάς τους, ότι αν θέλουν και μπορούν, ας το ξαναφτιάξουν μόνοι τους…
Και κάπως έτσι θα βγει αληθινή η φίλη Κατερίνα που βρήκαμε χθες στο Σενίκο που κοιτώντας ένα παλιό σπίτι που κατέπεσε από το σεισμό μας είπε, ότι ανεξάρτητα από τα σπίτια που χάνονται, μαζί με αυτά, χάνονται κι οι μνήμες που τα συνόδευαν…
Και εκτός από τις μνήμες μαζί με τα σπίτια που ήταν λειτουργικά και είχαν ζωή έστω για κάποιους μήνες το χρόνο, θα χάσουμε κι αυτούς που τα συντηρούσαν.
Αν δεν έχεις σπίτι στο χωριό, είναι δύσκολο να πας και αυτό που κάνει η Πολιτεία είναι εξαιρετικά άδικο…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 10-3-2026
