Να ακουστεί η φωνή όλων και να δεσμευτούν όλοι στη διαδικασία διαβούλευσης
Σειρά έχει πάρει η Άρτα πλέον για μία συζήτηση για το τι θα ήθελε να γίνει στον χώρο του
πρώην στρατοπέδου «Βερσή» και ήδη υπάρχουν έντονες αντιπαραθέσεις και ανοιχτή διαβούλευση.
Την ίδια στιγμή συνεχίζεται η κουβέντα στα Γιάννενα για το στρατόπεδο Βελισσαρίου, κουβέντα που κρατάει μόλις 20 χρόνια τώρα, και παραπάνω. Υπάρχει ένα ζήτημα με αυτού του τύπου τη διαβούλευση. Μοιάζει με έναν αθλητή μεγάλων αποστάσεων που τρέχει, τρέχει και δεν φτάνει ποτέ στον τερματισμό. Κι αν φτάσει έχουν άλλοι φτάσει πριν από αυτόν και το αποτέλεσμα έχει διαμορφωθεί.
Αυτό που συμβαίνει με τις εκτάσεις παλιών στρατοπέδων σε πόλεις της επικράτειας, που δεν είναι και λίγες που έχουν μπει στη συζήτηση, είναι ότι όλοι θέλουν κάτι ωραίο και χρήσιμο να πάρει τη θέση του στρατοπέδου, αλλά από πουθενά δεν διασφαλίζεται πώς θα επιτευχθούν τα σχέδιά τους, πώς θα υλοποιηθούν. Αυτή η αοριστία και η μετέωρη κατάσταση παράγει και εντάσεις με χαρακτηριστική την υπεράσπιση απόλυτων θέσεων και προτάσεων και τη δημιουργία ενός κλίματος ηθικής και μόνο βούλησης, τύπου «αν δεν υλοποιηθεί η δική μου πρόταση πλήρως, δεν θα δεχτώ καμία άλλη».
Πού είναι το πρόβλημα εδώ; Ότι δεν έχει διασφαλιστεί η διαδικασία διαβούλευσης, ότι δεν έχει συμφωνηθεί το πλαίσιο μέσα στην οποία θα γίνει η συζήτηση. Αν δεν ξέρεις τους όρους με τους οποίους καλείσαι να μπεις στη συζήτηση, τότε τίποτα δεν σου διασφαλίζει ότι θα ακουστεί και η φωνή σου. Κι αυτό είναι ένα κρίσιμο θέμα για τους πολίτες, για τον απλό κόσμο που δεν έχει καμία άλλη ιδιότητα πλην αυτήν του πολίτη, και μόνη δύναμη την προσωπική του άποψη. Πώς θα ακουστεί η φωνή του πολίτη;
Αν αυτό δεν οριοθετηθεί και δεν θεσπιστεί, τότε στο τέλος, πολύ εύκολα, όσοι κατέχουν τις θεσμικές εξουσίες και αρμοδιότητες και σίγουρα όσοι κατέχουν και θεσμικά τους χρηματοδοτικούς πόρους, θα αποφασίσουν μόνοι τους αγνοώντας τη φωνή των πολιτών.
Και ούτε αρκούν κάποιες ανοιχτές εκδηλώσεις ή κάποιες ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις που μπορεί στο τέλος να μην αφήνουν και τίποτα υλικό πάνω στο τραπέζι για όσους έτσι κι αλλιώς έχουν λίγο ενδιαφέρον για τις λαϊκές θέσεις.
Από εκεί και πέρα, η θέσπιση ενός δημόσιου διαλόγου, οφείλει να προβλέπει και να δεσμεύεται και σε μία διαδικασία λήψης αποφάσεων στην οποία θα συγκλίνουν τελικά οι διαφορετικές πλευρές.
Πρέπει να υπάρχει διαδικασία για τη σύνθεση και τη λήψη απόφασης που να μπορεί να γίνεται αποδεκτή ακόμα και από όσους διαφωνούν. Η δημο-κρατία αφήνει χώρο σε όλους, αλλά προχωρά με συναινέσεις και συνθέσεις. Αλλά προς παρόν είμαστε ακόμα μακριά από αυτό το στάδιο.
ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 15-5-2026
