Οι «χρυσοί» τραπεζίτες και οι ξεχασμένοι ακρίτες
Η είδηση έσκασε σαν βόμβα στην ακριτική μας γη, αλλά δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν. Το ξήλωμα του μοναδικού ΑΤΜ στο Δελβινάκι δεν είναι απλώς μια τεχνική αφαίρεση ενός μηχανήματος αναλήψεων. Είναι η κρυστάλλινη αποτύπωση μιας βαθιάς, προκλητικής και απάνθρωπης αντίφασης που βιώνει ολόκληρη η ελληνική επαρχία. Είναι το απόλυτο μνημείο της αχαριστίας ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος που επιβιώνει, κερδοφορεί και πλουτίζει πατώντας πάνω στις πλάτες αυτών που σήμερα πετάει στο περιθώριο.
Ας θυμηθούμε την ωμή αλήθεια που κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε: Οι ελληνικές συστημικές τράπεζες, συμπεριλαβανόμενης της Τράπεζας Πειραιώς, δεν στάθηκαν όρθιες χάρη στην «ιδιοφυή» στρατηγική των μάνατζερ. Στάθηκαν όρθιες, διασώθηκαν και αναχρηματοδοτήθηκαν με τα ματωμένα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου. Με τις θυσίες, τις περικοπές και τη φτωχοποίηση του απλού πολίτη. Με το υστέρημα του μεροκαματιάρη,
αλλά και του γέροντα κατοίκου στο Δελβινάκι, που είδε τη σύνταξή του να πετσοκόβεται για να μείνουν «υγιή» τα τραπεζικά ιδρύματα.
Και ποιο είναι το αντάλλαγμα σήμερα;
Σήμερα, που οι τράπεζες καταγράφουν κέρδηρεκόρ δισεκατομμυρίων, οι διοικήσεις τους επιδίδονται σε ένα άνευ προηγουμένου πάρτι αλαζονείας. Εγκρίνουν μπόνους εκατομμυρίων ευρώ για τα ανώτατα στελέχη τους, μοιράζουν «χρυσά» πακέτα αποδοχών και αυξάνουν προκλητικά τα προνόμιά τους, την ίδια ώρα που για τον παππού και τη γιαγιά στο Πωγώνι η πρόσβαση στη σύνταξή τους μετατρέπεται σε οδύσσεια.
Αντί για υπηρεσίες, προσφέρουν στους κατοίκους μια εξοντωτική καθημερινή δοκιμασία: οι πολίτες αναγκάζονται πλέον να διανύσουν πάνω από 15 με 20 χιλιόμετρα μέσα από το δύσκολο επαρχιακό οδικό δίκτυο μέχρι το Καλπάκι, πληρώνοντας δρομολόγια και χάνοντας ώρες στους δρόμους, απλώς και μόνο για να αντικρίσουν ένα άλλο μηχάνημα.
Η δικαιολογία της τράπεζας ότι το ΑΤΜ «πουλήθηκε σε ιδιώτη» (στην εταιρεία Cashflex, όπου η Πειραιώς διατηρεί με πονηρό τρόπο το 20% των μετοχών) είναι το λιγότερο υποκριτική. Αυτή η νομική συγκάλυψη πίσω από «ιδιωτικά συμβόλαια» δεν τους απαλλάσσει από τη θεσμική ευθύνη αυτού του οικονομικού αποκλεισμού, ο οποίος παραβιάζει κάθε έννοια κοινωνικής λογοδοσίας και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την άδεια λειτουργίας τους. Αφού πρώτα ανάγκασαν τον κόσμο να πληρώνει χαράτσι 1,50€ για κάθε ανάληψη, τώρα αποφάσισαν ότι ακόμη και αυτό το «γδάρσιμο» δεν τους αρκεί. Θεωρούν το Δελβι-
νάκι «ασύμφορο».
Φυσικά, αυτή η πλήρης αποξένωση από την ελληνική κοινωνία δεν είναι τυχαία. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών είναι πλέον ξένα funds και διεθνείς επενδυτές. Άνθρωποι που δεν ξέρουν κατά πού πέφτει το Πωγώνι, δεν ενδιαφέρονται αν η ύπαιθρος ερημώνει και βλέπουν την Ελλάδα αποκλειστικά ως ένα ψυχρό excel κερδοφορίας. Για τα ξένα χαρτοφυλάκια, η επιβίωση ενός ακριτικού χωριού δεν έχει καμία αξία μπροστά στη μεγιστοποίηση των μερισμάτων τους.
Η Ήπειρος, όμως, δεν είναι «νούμερο» σε ισολογισμό. Το Δελβινάκι, η Κόνιτσα, τα χωριά των Φιλιατών δεν είναι κουκκίδες που σβήνουν επειδή έτσι αποφάσισε μια ιδιωτική εταιρεία διαχείρισης.
Η απόφαση του Δήμου Πωγωνίου να απειλήσει με πλήρη απόσυρση των ταμειακών του διαθεσίμων από την Τράπεζα Πειραιώς είναι η μόνη αξιοπρεπής και δυναμική απάντηση. Αν οι κύριοι των Αθηνών και των ξένων funds καταλαβαίνουν μόνο τη γλώσσα του χρήματος, τότε αυτή τη γλώσσα πρέπει να τους μιλήσουμε.
Δεν τους ζητάει κανείς χάρη. Απαιτούμε τον σεβασμό που δικαιούνται οι άνθρωποι που κράτησαν την τράπεζά τους όρθια όταν κατέρρεε. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών οφείλουν να παρέμβουν άμεσα. Αν οι τράπεζες θέλουν να λειτουργούν στην Ελλάδα, πρέπει να αναλάβουν και το κοινωνικό κόστος της παρουσίας τους. Το «κλείσαμε και φύγαμε» δεν θα περάσει.
Από την εφημερίδα «Ανεξάρτητος Τύπος της Ηπείρου» 23-5-2026
