Η αναστολή ενός έργου που προκαλεί περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν αρκεί για να αποκαταστήσει τη ζημιά που έχει ήδη προκληθεί. Χωρίς άμεση εκπόνηση μελετών και έργα αποκατάστασης, οι παρεμβάσεις παραμένουν στο τοπίο και συχνά επιδεινώνουν την κατάσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ακτή Μονολιθίου στην Πρέβεζα, όπου οι εργασίες για την κατασκευή ποδηλατοδρόμου έχουν αφήσει πίσω τους σοβαρές αλλοιώσεις στο φυσικό περιβάλλον, παρά το γεγονός ότι το έργο έχει πλέον ανασταλεί.
Το ζήτημα αφορά την κατασκευή της «Κύριας Διαδρομής Δικτύου Ποδηλατοδρόμου Π.Ε. Πρέβεζας (Ιόνια Διαδρομή)», έργο της Περιφέρειας Ηπείρου, το οποίο προκάλεσε ήδη από το 2025 έντονες αντιδράσεις πολιτών και επιστημονικών φορέων λόγω των επιπτώσεων στο παράκτιο οικοσύστημα της περιοχής.
Η ακτή Μονολιθίου αποτελεί περιοχή ιδιαίτερης περιβαλλοντικής σημασίας. Συνορεύει με το αισθητικό δάσος Μονολιθίου και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο τοπίο υψηλής φυσικής και πολιτιστικής αξίας, το οποίο περιλαμβάνει τη θάλασσα, το προστατευόμενο δασικό οικοσύστημα και τη ζώνη Α αρχαιολογικής προστασίας της Αρχαίας Νικόπολης.
Στη ζώνη αιγιαλού και παραλίας πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες παρεμβάσεις, μεταξύ των οποίων εκσκαφές και επιχώσεις, αποψίλωση φυσικής βλάστησης και εναπόθεση βαρέων υλικών. Μεγάλες πέτρες λατομείου και υλικά εκσκαφής τοποθετήθηκαν πάνω στην αμμουδιά, ενώ σε ορισμένα σημεία φαίνεται να βρίσκονται ακόμη και εντός της ζώνης αιγιαλού. Οι εργασίες αυτές αλλοίωσαν σημαντικά το φυσικό τοπίο και επηρέασαν αρνητικά τόσο το παράκτιο όσο και το χερσαίο οικοσύστημα.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, δεν φαίνεται να υπάρχει εγκεκριμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το έργο, ούτε σχετική ακτομηχανική μελέτη, όπως προβλέπει η περιβαλλοντική νομοθεσία για παρεμβάσεις σε παράκτιες περιοχές.
Το έργο τελικά ανεστάλη έπειτα από έντονες και τεκμηριωμένες αντιδράσεις πολιτών και φορέων, μεταξύ των οποίων η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ), το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ) και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΣΑΔΑΣ). Ωστόσο, παρά την αναστολή των εργασιών, δεν έχουν προχωρήσει μέχρι σήμερα οι αναγκαίες ενέργειες για την αποκατάσταση της ακτής και την επαναφορά της στην πρότερη κατάσταση.
Η κατάσταση μάλιστα επιδεινώθηκε μετά την παύση των εργασιών. Τα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί για το μπάζωμα και τη δημιουργία σταθερής υπόβασης του ποδηλατόδρομου πάνω στο αμμώδες έδαφος έχουν πλέον αποκαλυφθεί, διασκορπιστεί και εγκαταλειφθεί. Σε αρκετά σημεία έχουν ολισθήσει και διασπαρεί προς τη ζώνη του αιγιαλού, αλλοιώνοντας σε μεγάλη έκταση τη φυσιογνωμία της ακτής.
Η εμφανής περιβαλλοντική αλλοίωση εκτείνεται σε μήκος περίπου δύο χιλιομέτρων κατά μήκος της παραλίας, μιας ακτής που θεωρείται από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες της δυτικής Ελλάδας.
Όπως επισημαίνουν περιβαλλοντικοί φορείς και επιστημονικοί οργανισμοί, προτεραιότητα πλέον αποτελεί η άμεση εκπόνηση ολοκληρωμένης μελέτης αποκατάστασης της περιοχής και η υλοποίηση των απαραίτητων παρεμβάσεων για την επαναφορά του φυσικού τοπίου.
Παράλληλα, ζητείται σαφής και επίσημη ενημέρωση σχετικά με τη νομιμότητα των εργασιών που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να διευκρινιστεί εάν προηγήθηκε η προβλεπόμενη περιβαλλοντική αδειοδότηση, καθώς και εάν οι παρεμβάσεις που έγιναν είναι συμβατές με τη δασική και τη γενική περιβαλλοντική νομοθεσία.
Η υπόθεση της ακτής Μονολιθίου αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα που συχνά παρατηρείται στη χώρα: η αναστολή ενός έργου δεν σημαίνει αυτόματα και αποκατάσταση του περιβάλλοντος. Χωρίς σαφές σχέδιο αποκατάστασης, οι επιπτώσεις των παρεμβάσεων παραμένουν στο τοπίο για χρόνια, επιβαρύνοντας ένα ήδη ευαίσθητο οικοσύστημα.
