Η απόφαση να ξηλωθεί το τελευταίο ΑΤΜ στο Δελβινάκι ξεπερνά τα όρια της επιχειρηματικής ψυχρότητας και αγγίζει τα όρια της κοινωνικής αναλγησίας. Οι κύριοι με τα πανάκριβα κοστούμια στα κεντρικά της Τράπεζας Πειραιώς, αφού πρώτα «ξεπούλησαν» τα off-site μηχανήματα στην Cashflex —κρατώντας βέβαια με το ένα χέρι το 20% των μετοχών για να εισπράττουν μερίσματα— τώρα αφήνουν μια ολόκληρη ακριτική περιοχή χωρίς πρόσβαση στο ίδιο της το χρήμα. Η νομική συγκάλυψη πίσω από «ιδιωτικά συμβόλαια» δεν τους απαλλάσσει από την ηθική και θεσμική αυτουργία αυτού του αποκλεισμού.
Είναι οι ίδιοι τραπεζίτες που πριν από μερικά χρόνια εκλιπαρούσαν για τη σωτηρία τους. Οι τράπεζες ανακεφαλαιώθηκαν, διασώθηκαν και εξυγιάνθηκαν με το αίμα του απλού λαού. Με τα λεφτά του απόμαχου της δουλειάς στο Πωγώνι, που είδε τη ζωή του να ισοπεδώνεται για να μην χρεοκοπήσουν οι δικές τους καρέκλες. Και πώς ξεπληρώνουν αυτή τη θυσία; Μοιράζοντας προκλητικά μπόνους ύψους 22,5 εκατομμυρίων ευρώ στις διοικήσεις τους, την ώρα που ο ηλικιωμένος στο Δελβινάκι πρέπει να πληρώσει δρομολόγιο και να χάσει μισή μέρα στους δρόμους, διανύοντας ολόκληρα χιλιόμετρα μέχρι το Καλπάκι ή τα Ιωάννινα, απλώς για να πάρει τη σύνταξή του. Τον καταδικάζουν σε μια απίστευτη σωματική και οικονομική ταλαιπωρία, λες και είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας.
Και για να θυμόμαστε: η Τράπεζα Πειραιώς δεν απέκτησε απλώς ένα δίκτυο καταστημάτων όταν εξαγόρασε την Αγροτική Τράπεζα το 2012. Απέκτησε μια κληρονομιά — και μαζί της, υποχρεώσεις. Η ΑΤΕ ήταν η τράπεζα που για δεκαετίες στήριζε τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο, τον κάτοικο της περιφέρειας. Χτίστηκε με δημόσιο χρήμα, λειτούργησε με δημόσια αποστολή. Όταν το ελληνικό κράτος την παρέδωσε στην Πειραιώς αντί πινακίου φακής — έναντι συμβολικού τιμήματος 95 εκατ. ευρώ για ένα δίκτυο δισεκατομμυρίων — έγινε με την προϋπόθεση ότι το νέο ίδρυμα θα συνέχιζε να εξυπηρετεί αυτές ακριβώς τις περιοχές που η αγορά θεωρεί «ασύμφορες». Η απόφαση για το Δελβινάκι αποδεικνύει ότι αυτή η δέσμευση ήταν χαρτί άχρηστο.
Το επιχείρημα ότι «το μηχάνημα ανήκει σε ιδιώτη» αποτελεί μια φτηνή, χυδαία δικαιολογία. Αφού επέβαλαν το ντροπιαστικό χαράτσι του 1,50€ ανά ανάληψη, τώρα αποφάσισαν ότι οι ακρίτες δεν τους αφήνουν αρκετό κέρδος. Οι ξένοι μεγαλομέτοχοι και τα διεθνή funds που ελέγχουν πλέον το τραπεζικό σύστημα βλέπουν την Ήπειρο σαν αποικία. Δεν τους καίγεται καρφί αν ερημώνουν τα χωριά μας, δεν τους νοιάζει αν οι γέροντες μένουν αβοήθητοι. Μόνο τα νούμερα τους ενδιαφέρουν, παρακάμπτοντας προκλητικά κάθε έννοια κοινωνικής λογοδοσίας και τις ίδιες τις δεσμεύσεις που απορρέουν από την άδεια λειτουργίας τους στην ελληνική επικράτεια.
Η απάντηση του Δήμου Πωγωνίου αλλά και των κατοίκων πρέπει να είναι αμείλικτη. Κλείσιμο όλων των λογαριασμών και άμεση μεταφορά των διαθεσίμων. Κανένα ευρώ της τοπικής αυτοδιοίκησης σε ιδρύματα που φέρονται στους κατοίκους σαν αναλώσιμα στοιχεία ενός ισολογισμού. Αν η κυβέρνηση δεν παρέμβει τώρα για να σταματήσει αυτό το τραπεζικό ανοσιούργημα, τότε είναι συνένοχη στο έγκλημα. Το Δελβινάκι δεν θα γίνει το θύμα της δικής τους απληστίας.
Από την Εφημερίδα «ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ» 23/05/2026
