Είμαστε δίπλα στους ανθρώπους, στις οικογένειες, στα σχολεία, τους νέους, τα νοσοκομεία … πριν οι δυσκολίες γίνουν αδιέξοδα;
Προσπαθούν «οι αρμόδιοι» ν’ απαντήσουν στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων της όμορφης χώρας μας; Των ανθρώπων της, που οι ανάγκες τους αυξάνονται διαρκώς;
Ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής. Πολλοί από αυτούς που θα εισαχθούν, αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Ενοίκια, ακρίβεια…
Τέτοιες μέρες θυμάμαι τις εκδηλώσεις χαράς όσων κατάφεραν να εισαχθούν στη σχολή που ονειρευόταν ή σε κάποια σχολή. Χαιρόμουν μαζί τους.
Με έπιανε κατάθλιψη για όσους δεν το κατάφερναν. Πιο πολύ στεναχωριόμουν για όσους δεν ακολουθούσαν τα όνειρά τους λόγω οικονομικών!
Οι νέοι πρέπει να δημιουργούν, να ονειρεύονται, να μορφώνονται, να έχουν γνώσεις για το αντικείμενο που θα σπουδάσουν.
Με τι ζήλο να σπουδάσουν βλέποντας όσους εργάζονται στο αντικείμενο των σπουδών τους, τους συνταξιούχους από το αντικείμενο των σπουδών τους, να υποφέρουν, να μη περνούν καλά;
Ο κάθε νέος είναι σαν ένας μεταξοσκώληκας. Αν δε γίνει πεταλούδα να πετάξει, θα πνιγεί μέσα στο κουκούλι του. Για την αφραδία «κάποιων» οι νέοι πρέπει να θυμούνται πως τα όνειρα δε σβήνουν και πρέπει ν’ αγωνίζονται, για την επόμενη μέρα.
Η καθαρή σκέψη, η πεποίθηση της προσφοράς και η πίστη στις ιδέες δε χάνονται!
Γιώργος Μακρίδης
Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 28-7-2026
