Δεν είναι καθόλου κακή η σκέψη ή πρόταση, να φτιάξουμε ένα Μουσείο Πέτρινων Γεφυριών…
Όπως και για κάθε Μουσαίο άλλωστε δεν πρέπει να είμαστε αρνητικοί…
Απλώς θα πρέπει να υπάρχει μία καταγραφή του στόχου που θέλουμε να υπηρετήσει κάθε τέτοια δομή, να υπάρχει ένα πλάνο συγκεκριμένο, να έχουμε μία μελέτη στα χέρια μας, επομένως και έναν αρχικό έστω, προϋπολογισμό…
Το «μας ήρθε μία πρόταση ή είχαμε μία ιδέα» – δεν ξεφυτρώνουν έτσι οι ιδέες προφανώς – αφού κάποιος νέος έφερε μερικά προπλάσματα γεφυριών δε μπορεί να αποτελεί σοβαρό επιχείρημα να στηρίξει τη λειτουργία κανενός Μουσείου…
Γιατί με την ίδια λογική, αύριο θα εμφανιστεί κάποιος άλλος που θα φέρει τρεις φλοκάτες και δυο βελέντζες και θα πει, έχω κι άλλες, μήπως να κάνουμε ένα Μουσείο Υφαντικής στο τάδε χωριό (μου)…
Στο οποίο τυχαίνει να υπάρχει και ένα εγκαταλελειμμένο οίκημα ή ένα διατηρητέο που αν το αγόραζε κάποιος θα μπορούσε να το αξιοποιήσει ανάλογα…
Ιδέες λέμε κι εμείς. Μια ιδέα όμως που είναι πολύ πιο κοντά και στην πραγματικότητα αλλά και σε αυτή με τα πέτρινα γεφύρια είναι η αξιοποίηση των προπλασμάτων σε ένα σχεδόν έτοιμο Μουσείο…
Το Μουσείο Ηπειρωτών Μαστόρων στην Πυρσόγιαννη, ακόμη περιμένει τη λειτουργία του, χωρίς να το έχει καταφέρει ο Δήμος Κόνιτσας και πρωτύτερα ο Δήμος Μαστοροχωρίων…
Και μιλάμε, ότι υπάρχει ένας τεράστιος πλούτος εκθεμάτων και υλικού που δε μπορεί να συγκριθεί προφανώς με τα προπλάσματα των γεφυριών…
Αντιθέτως, τα προπλάσματα αυτά, θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τις άλλες συλλογές του Μουσείου στην Πυρσόγιαννη…
Για να πούμε όμως και μία πιο προχωρημένη σκέψη, μας φαίνεται ότι βρέθηκε ένας εύσχημος τρόπος, ώστε να αγοράσει η Περιφέρεια την οικία Πλακίδα στο Κουκούλι και κάπως πρέπει να έρθει όσο πιο μαλακά γίνεται, στο προσκήνιο…
Μια νέα ανάρτηση του δημάρχου Θωμά Μπέγκα αναδεικνύει μία πτυχή της πραγματικότητάς της ελληνικής κοινωνίας…
Αυτή των ασυνείδητων συμπολιτών που δεν ενδιαφέρονται για την καθαριότητα της πόλης (τους) που δε νοιάζονται για τον γείτονά τους, που δεν τους καίγεται καρφί για τίποτε…
Δίκιο έχει ο δήμαρχος και προφανέστατα είναι θέμα σεβασμού στο δημόσιο χώρο, άρα είναι πρωτίστως θέμα παιδείας…
Αυτό δε σημαίνει όμως, για παράδειγμα ότι η αυτοδιοίκηση και οι υπηρεσίες της έχουν εξαντλήσει κάθε δυνατότητα που είχαν για να ελέγχουν το δημόσιο χώρο και να εντοπίζουν τυχόν παραβάτες…
Είναι άλλο θέμα η αστυνόμευση και άλλο η διαφύλαξη της αυτονόητης κοινωνικής συνοχής έναντι των κάθε λογής βανδάλων…
Και προφανώς, η τοποθέτηση καμερών σε σημεία που διάφοροι ασυνείδητοι συμπολίτες μας επιλέγουν να μετατρέψουν σε μικρές, ανεξέλεγκτες χωματερές δε θα λύσει το πρόβλημα…
Αν όμως το υλικό αξιοποιηθεί όπως πρέπει, τότε το πρόβλημα δε θα μεταφερθεί σε άλλο σημείο από τον ίδιο που θα κληθεί και να απολογηθεί και να πληρώσει για τις πράξεις του…
Επομένως, δεν είναι μόνο θέμα παιδείας, είναι και θέμα λειτουργίας του υπηρεσιακού μηχανισμού και θέμα πολιτικής βούλησης της ηγεσίας…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 14-8-2026
