Η απόφαση της Περιφερειακής Αρχής να προχωρήσει σε απευθείας ανάθεση για την καταμέτρηση λακκουβών και καμένων φωτιστικών στο οδικό δίκτυο της Ηπείρου δεν είναι απλώς μια ακόμη διοικητική πράξη. Είναι μια επιλογή που εγείρει σοβαρά πρακτικά, θεσμικά και –κυρίως– κοινωνικά ερωτήματα, ιδίως από τη στιγμή που η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας ενέκρινε τη διαδικασία, παρά τα εμφανή σημεία προβληματισμού.
Αν υποθέσουμε ότι η υπόθεση προχωρά, το πρώτο και πιο απλό ερώτημα είναι: ποιος θα επωμιστεί το κόστος αυτής της επιλογής; Όχι μόνο το δημοσιονομικό, αλλά και το θεσμικό κόστος της υπογραφής. Διότι μια απευθείας ανάθεση ύψους περίπου 60.000 ευρώ, για αντικείμενο τεχνικής φύσεως, δεν είναι αμελητέα πράξη. Είναι διοικητική απόφαση με αποτύπωμα και ευθύνη.
Την ίδια ώρα, δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες– νέοι μηχανικοί στην Ήπειρο, άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, παλεύουν να σταθούν επαγγελματικά. Πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν να διεκδικήσουν μια τέτοια εργασία μέσω ανοιχτής, διαφανούς διαδικασίας. Ένα ποσό της τάξης των 60.000 ευρώ είναι απολύτως ικανό να προσελκύσει επιστήμονες από κάθε γωνιά της Ηπείρου – ακόμη και της χώρας – δίνοντας ίσες ευκαιρίες και αποκαθιστώντας την εμπιστοσύνη στη διοίκηση.
Αντί γι’ αυτό, επιλέγεται η απευθείας διαδικασία, με την υλοποίηση να περνά από την Ήπειρος Αναπτυξιακή Α.Ε.. Και εδώ προκύπτει το επόμενο κρίσιμο ερώτημα: ποιος θα αναλάβει το βάρος της τελικής υπογραφής; Ποιος υπηρεσιακός ή διοικητικός παράγοντας θα κρίνει ότι αυτή η επιλογή εξυπηρετεί πράγματι το δημόσιο συμφέρον και όχι μια στενή, προειλημμένη λύση;
Δεν περνά απαρατήρητο ότι, πρόσφατα, επικεφαλής αντιπολιτευόμενης παράταξης ανέφερε δημοσίως πως ο Περιφερειάρχης εμφανίζει «ιδιαίτερη αδυναμία» στη χρησιμοποίηση συνταξιούχων σε ρόλους συμβούλων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εύλογα τίθεται το ερώτημα: μήπως και εδώ προετοιμάζεται μια παρόμοια επιλογή; Κυκλοφορούν πληροφορίες –χωρίς να αποτελούν αποδεδειγμένο γεγονός– ότι υπο συνταξιοδότηση πρόσωπο με παλαιότερη, κομβική παρουσία σε τεχνικής φύσεως θέσεις ενδέχεται να αναλάβει το έργο, σε μια διαδικασία που πολλοί χαρακτηρίζουν «φωτογραφική».
Ακόμη κι αν αυτές οι πληροφορίες δεν επιβεβαιωθούν, το πρόβλημα παραμένει. Μια απευθείας ανάθεση αυτού του τύπου, σε μια κοινωνία όπου χιλιάδες νέοι επιστήμονες δίνουν καθημερινά αγώνα επιβίωσης, γεννά αγανάκτηση. Δημιουργεί την αίσθηση ότι οι ευκαιρίες δεν μοιράζονται ισότιμα, ότι οι διαδικασίες δεν είναι ανοιχτές και ότι η διοίκηση επιλέγει τη συντομότερη οδό, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν η καταμέτρηση λακκουβών και φωτιστικών είναι χρήσιμη. Είναι πώς και με ποιους όρους γίνεται. Διότι σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών δοκιμάζεται, κάθε απευθείας ανάθεση δεν κρίνεται μόνο λογιστικά. Κρίνεται πολιτικά, θεσμικά και κοινωνικά.
Και αν τελικά το έργο προχωρήσει όπως σχεδιάζεται, το ερώτημα δεν θα αφορά μόνο τις λακκούβες στους δρόμους της Ηπείρου. Θα αφορά και τις ρωγμές στη σχέση της διοίκησης με μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων, που βλέπουν τις πόρτες να κλείνουν πριν καν προλάβουν να τις χτυπήσουν.
