Τα του Καίσαρος…

Επιστροφή στην καθημερινότητα και την εργασία, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και κατευθείαν στα βαθιά…

Αλλά εκεί που είπαμε να ασχοληθούμε για πρώτη ημέρα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης από τη ΔΕΘ, η χθεσινή επίσκεψη για επιτόπιο ρεπορτάζ στη φωτιά της Κόνιτσας μας άλλαξε τα σχέδια…

Δεν είναι να αδιαφορεί κανείς με τέτοιου είδους συμβάντα, έκτακτης φύσης και κατάστασης όπως η πυρκαγιά στην Τραπεζίτσα, πάνω από την Κόνιτσα…

Προφανώς, γιατί αρχικά υπάρχει άμεση γειτνίαση με την πόλη, άρα και μεγάλος κίνδυνος, αλλά και επειδή υπήρχαν σημάδια ετών που αγνοήθηκαν!

Και αυτό δεν το λέμε εμείς… Αλλά το λένε πολλοί από εκείνους που διαμένουν, ζουν κι εργάζονται στην περιοχή, το λένε δασεργάτες, το λένε κτηνοτρόφοι και άνθρωποι που μεγάλωσαν μέσα στα δάση…

Και το θέμα δεν είναι ότι το λένε τώρα… Αλλά το έλεγαν εδώ και χρόνια, όμως κάποιοι δεν άκουγαν, είτε γιατί απαξιούσαν να απαντήσουν είτε γιατί τα έβρισκαν βαρετά είτε γιατί είχαν διαφορετικές απόψεις…

Ή και επειδή διακατέχονταν από ιδεοληψίες…

Διότι στην Ελλάδα, οι αποφάσεις ακόμη και των υπηρεσιακών παραγόντων, καθορίζονται ή εξαρτώνται από τις ιδεοληψίες…

Και θυμόμαστε λοιπόν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και προς το τέλος αυτής μέχρι το 2020 τους δασεργάτες και τους Δασικούς Συνεταιρισμούς να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται προς το Δήμο Κόνιτσας και το Δασαρχείο της περιοχής γιατί δεν προωθούσαν καμία διαχειριστική μελέτη στα δημοτικά και δημόσια δάση…

Η Τραπεζίτσα ανήκει στον Δήμο Κόνιτσας που εκείνη την εποχή τουλάχιστον κοιτούσε από απόσταση το πρόβλημα, αντιμετωπίζοντας ως «εχθρούς» όσους είχαν αντίθετη άποψη…

Τα ίδια έκαναν και οι Δασικές Υπηρεσίες… Μηνύσεις επί μηνύσεων, αναφορές, καταγγελίες στο Δημοτικό Συμβούλιο, κατηγορίες για αδιαφανείς διαδικασίες στη νομή των δασικών εκτάσεων και ούτω καθεξής…

Αλλά πέρα από αυτά, επί της ουσίας στην πράξη, στο πεδίο δηλαδή, τι γινόταν;

Αφέθηκε ο τόπος αδιαχείριστος, τα δάση εγκαταλείφθηκαν, τα βοσκοτόπια μειωνόταν κάθε χρόνο με αποτέλεσμα να μειωθούν και τα κοπάδια και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου…

Και τώρα στην Κόνιτσα εν μέσω της πυρκαγιάς έχει ξεκινήσει ο νέος πόλεμος… Όπου οι μεν δηλώνουν και αγανακτισμένοι και δικαιωμένοι για όσα έλεγαν, οι δε αποδίδουν την καταστροφή πότε στις ελλιπείς ή ανύπαρκτες χρηματοδοτήσεις από το κεντρικό κράτος και πότε στην κλιματική κρίση…

Και κάπου στη μέση βρίσκονται και οι υπόλοιποι… Εκείνοι που είδαν την πυρκαγιά ως ευκαιρία και λένε ότι αν είχαν φτιάξει δρόμο μέχρι το Στόμιο θα υπήρχε πρόσβαση για τα πυροσβεστικά οχήματα, που θα λειτουργούσε και ως αντιπυρική ζώνη…

Αλλά και οι άλλοι που λένε ότι αν φτιαχτεί ποτέ ένας τέτοιος δρόμος, το μόνο που θα πετύχουμε, θα είναι να πηγαίνουν πρώτα τα Ι.Χ και μετά τα λεωφορεία μέχρι το μοναστήρι, μέσα δηλαδή στη χαράδρα του Αώου…

Εκείνο που μας εξοργίζει όμως περισσότερο είναι το άλλο. Εντοπίσαμε σχόλια και αναρτήσεις ορισμένων που είχαν την κύρια και αποκλειστική υπηρεσιακή ευθύνη για τη διαχείριση του δάσους για πολλά χρόνια, οι οποίοι σήμερα κάνουν υποδείξεις είτε προς τους διαδόχους τους είτε προς την Πυροσβεστική επειδή – όπως λένε – τούς ξέφυγε η φωτιά από την κορυφή προς την πόλη της Κόνιτσας!

Αυτό ούτε είναι, ούτε λέγεται ανεπάρκεια. Κακία και μόνο…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 8-9-2026