Η παραχώρηση του Δασικού Χωριού «Κέδρος» από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην Περιφέρεια Ηπείρου παρουσιάστηκε ως μια σημαντική αναπτυξιακή εξέλιξη για τα Τζουμέρκα. Όμως οι πρόσφατες αναφορές ότι για την πλήρη αποκατάσταση θα απαιτηθούν 8 έως 10 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μελέτες, αλλάζουν δραματικά το μέγεθος της συζήτησης. Δεν πρόκειται πλέον για «επισκευές».
Πρόκειται για μεγάλης κλίμακας δημόσια επένδυση σε μια περιοχή με περιορισμένη τουριστική περίοδο και έντονη εποχικότητα. Με 8–10 εκατ. ευρώ: Μπορεί να κατασκευαστεί από την αρχή σύγχρονη ξενοδοχειακή μονάδα 4 αστέρων, να υλοποιηθεί πλήρης ενεργειακή αναβάθμιση μεγάλου δημοσίου κτιρίου η να δημιουργηθεί νέα τουριστική υποδομή από μηδενική βάση.
Το ερώτημα είναι σαφές: Είναι οικονομικά λογικό να δαπανηθεί τέτοιο ποσό για ανακατασκευή ενός ήδη εγκαταλελειμμένου συγκροτήματος; Αν η Περιφέρεια επενδύσει 10 εκατ. ευρώ και στη συνέχεια το ακίνητο υπεκμισθωθεί, για να υπάρξει στοιχειώδης απόσβεση σε 15–20 χρόνια, το ετήσιο μίσθωμα θα πρέπει να κυμαίνεται – σε καθαρά οικονομικούς όρους – σε επίπεδα που πιθανότατα θα είναι εξωφρενικά για τα δεδομένα της περιοχής. Σαν αποτέλεσμα, περιορίζεται σημαντικά το επιχειρηματικό περιθώριο του μισθωτή και δημιουργείται πίεση βιωσιμότητας και κίνδυνος οικονομικής καταστροφής. Αντίθετα, αν το ενοίκιο είναι χαμηλό η δημόσια επένδυση ουσιαστικά δεν θα αποσβεστεί ποτέ. Θα πρόκειται για επιδοτούμενη τουριστική δραστηριότητα με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Το κρίσιμο ερώτημα: Γιατί όχι ιδιωτική συμμετοχή από την αρχή;
Σε επενδύσεις τέτοιου μεγέθους, η διεθνής πρακτική δείχνει: Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, η παραχώρηση με επενδυτική υποχρέωση, η μοντέλα όπου ο ιδιώτης αναλαμβάνει ουσιαστικό μέρος του ρίσκου. Εδώ, αν το Δημόσιο αναλάβει το σύνολο του κόστους και ο ιδιώτης μόνο τη λειτουργία, τότε το ρίσκο μεταφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στους φορολογούμενους. Το επιχειρηματικό όφελος, όμως, παραμένει ιδιωτικό. Αν όμως το έργο είναι πραγματικά βιώσιμο, γιατί να μην μοιραστεί και το επενδυτικό βάρος;
Το δασικό χωριό είναι κλειστό από το 2018. Ο λόγος; Υψηλό κόστος συντήρησης και περιορισμένη απόδοση. Τι έχει αλλάξει ουσιαστικά στην αγορά ώστε μια επένδυση 10 εκατ. ευρώ να εγγυάται διαφορετικό αποτέλεσμα;
Αν η απάντηση είναι «η ενεργειακή αναβάθμιση» και «η νέα εποχή του 2030», τότε αυτό πρέπει να αποτυπωθεί σε συγκεκριμένη μελέτη βιωσιμότητας, σε προβλέψεις πληρότητας σε ανάλυση ταμειακών ροών και σε ρεαλιστικό επιχειρησιακό σχέδιο. Διαφορετικά, ο κίνδυνος νέας εγκατάλειψης σε 5–7 χρόνια παραμένει υπαρκτός. Η Ήπειρος είναι από τις οικονομικά ασθενέστερες περιφέρειες της χώρας. Μια δημόσια επένδυση 10 εκατ. Ευρώ πρέπει να αιτιολογείται με απόλυτη σαφήνεια, να απαντά στο ερώτημα προτεραιοτήτων και να συνοδεύεται από πλήρη διαφάνεια διαδικασιών ,γιατί αλλιώς η «αναπτυξιακή παρέμβαση» μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό βάρος.
Το «Κέδρος» μπορεί να γίνει πρότυπο βιώσιμης ορεινής ανάπτυξης, ή, να εξελιχθεί σε μια υπερκοστολογημένη παρέμβαση με περιορισμένη απόδοση. Η διαφορά δεν θα κριθεί στις δηλώσεις, αλλά στο τελικό ύψος δαπάνης, στο αν θα υπάρξει συμμετοχή ιδιώτη στο επενδυτικό κόστος, στην ύπαρξη σοβαρής μελέτης βιωσιμότητας και στην αντοχή του εγχειρήματος στον χρόνο. Μια επένδυση 10 εκατομμυρίων δεν είναι πολιτική εξαγγελία.
Είναι οικονομικό στοίχημα — και τα στοιχήματα με δημόσιο χρήμα οφείλουν να παίζονται με απόλυτη διαφάνεια και ρεαλισμό.
Από την εφημερίδα «Ανεξάρτητος Τύπος της Ηπείρου» 12-3-2026
