Η απώλεια ψυχραιμίας είναι σαφής ένδειξη δύο πραγμάτων…
Αντικειμενικών και των δύο… Πρώτον ότι δεν έχεις σοβαρά επιχειρήματα και δεύτερον ότι βρίσκεσαι σε μία κατάσταση πανικού…
Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει η Δημοτική Αρχή να απαντά στα ερωτήματα των παρατάξεων της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο είναι συγκεκριμένος εδώ και αρκετό καιρό και έχει χαρακτηριστεί και από την αντιπολίτευση και από την κοινή γνώμη…
Η μη απάντηση ή το πέταγμα της μπάλας στην κερκίδα, δε συνιστούν απάντηση, αλλά ομολογία αδυναμίας, για να μην πούμε αποτυχίας…
Αλλά εξουσία και αντιπολίτευση πηγαίνουν χέρι – χέρι, ο καθένας από τη δική του πλευρά και ο καθένας έχοντας τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα…
Το πρόβλημα για τη Δημοτική Αρχή είναι πως οι απαντήσεις, στη συντριπτική τους πλειονότητα μάλιστα, έχουν έναν κοινό παρονομαστή…
Που είναι ότι ευθύνεται το Κράτος που δε δίνει χρήματα στους δήμους, αλλά τούς φορτώνει συνεχώς με αρμοδιότητες κ.λπ…
Μία καραμέλα την οποία θυμόμαστε από τα πρώτα χρόνια που μπήκαμε στο επάγγελμα…
Θυμόμαστε τους ομηρικούς καυγάδες στην τότε ΤΕΔΚ με πρόεδρο τον Νίκο Γκόντα, που σε κάθε Γεν. Συνέλευση εξέδιδαν και ένα ψήφισμα για τα παρανόμως παρακρατηθέντα που έπρεπε να αποδοθούν και ούτω καθεξής…
25 χρόνια μετά και το αφήγημα για κάποιους εξακολουθεί να είναι το ίδιο ή σχεδόν το ίδιο… Δε μας δίνει το Κράτος χρήματα, μας φορτώνει με ευθύνες, με αρμοδιότητες και τα συνακόλουθα…
Και πέραν αυτής της απάντησης, δεν υπάρχει κάτι άλλο, χειροπιαστό από τη Δημ. Αρχή προς τους πολίτες…
Γι’ αυτό και τα αδύναμα επιχειρήματά της, γίνονται ακόμη πιο αδύναμα όταν τα χρησιμοποιεί απέναντι σε κοινωνικές ομάδες ή κατηγορίες πολιτών…
Αλλεργία στην κριτική των Μέσων Ενημέρωσης μπορεί να έχεις, όπως προφανώς και στην κριτική της αντιπολίτευσης…
Σίγουρα όμως, δε μπορείς να είσαι αλλεργικός στην κριτική όταν αυτή ασκείται μέσα στο Δημ. Συμβούλιο από τους πολίτες…
Ακόμη κι αν τους χαρακτηρίζει – κάποιους τουλάχιστον εξ αυτών – η πολιτική τοποθέτηση, ενδεχομένως και η συνδικαλιστική δράση, δε μπορείς ως Δημ. Αρχή που ασκείς διοίκηση να τους αντιμετωπίζεις με την ίδια απαξία με την οποία αντιμετωπίζεις την αντιπολίτευση…
Σίγουρα επίσης δεν είναι χαρακτηριστικό δείγμα της αστικής ευγένειας την οποία εξακολουθεί να επικαλείται η διοίκηση του Δήμου, ότι τη χαρακτηρίζει…
Και επίσης σίγουρα οι πολίτες δε μπορούν να περιμένουν να «πέσει ο κουρνιαχτός» για να σε κρίνουν, στο τέλος της θητείας σου, όταν δηλαδή το επιθυμείς…
Η διοίκηση και η εξουσία κρίνονται καθημερινά από τη διαχείριση της καθημερινότητας. Δεν είναι ποδοσφαιρική ομάδα να κριθεί από το αν θα πάρει το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζόν…
Κι όταν η καθημερινότητα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, έχοντας αποτύχει οικτρά στη διαχείριση της καθημερινότητας, ενώ έχεις δυόμιση σχεδόν χρόνια στο τιμόνι και την εμπειρία της προηγούμενης διοίκησης, είναι αυτονόητο, ότι τέτοιες δικαιολογίες δεν είναι κάτι άλλο παρά φληναφήματα, χωρίς καμία σημασία…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 1-4-2026
