Έχοντας ταξιδέψει πολλές φορές με λεωφορεία παλαιότερα για εκτός έδρας αγώνες του ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ και με Ι.Χ τα τελευταία χρόνια, αυτό που πάντα θυμόμαστε, είναι η χαρά του ταξιδιού, της μετάβασης χιλιόμετρα μακριά για να βρεθείς δίπλα στην ομάδα σου…
Μία χαρά που δεν έχει να κάνει το αποτέλεσμα του αγώνα, αλλά με το ότι είσαι μέλος μίας διαφορετικής συνθήκης, μακριά από το «σπίτι» σου, την έδρα της ομάδας…
Τελευταίο ταξίδι μας πριν τρεις μήνες στη χώρα των Βάσκων, για το ευρωπαϊκό παιχνίδι της ομάδας μπάσκετ του ΠΑΣ με τη Λόιντεκ Γκερνίκα…
Θέλοντας και μη λοιπόν, έχοντας ο καθένας τις δικές του εμπειρίες, από τις… away days που λένε και οι Βρετανοί, το μυαλό μας βρίσκεται στα αδικοχαμένα παιδιά που ταξίδευαν για να δουν τον ΠΑΟΚ στη Λιόν και έχασαν τις ζωές τους σε τροχαίο στη Ρουμανία…
Δεν υπάρχουν λόγια, παρά μόνο πικρές σκέψεις για τα παιδιά αυτά που όπως κάνουν οι περισσότεροι, στερούνται άλλα πράγματα, για να μαζέψουν χρήματα και να ταξιδέψουν όσο πιο μακριά μπορούν για να φωνάξουν για την ομάδα τους… Θρήνος…
Θα σχολιάσουμε δύο θέματα επικαιρότητας, που μας έκαναν εντύπωση, για διαφορετικούς λόγους…
Το πρώτο έχει να κάνει με τις κρίσεις της ΕΛ.ΑΣ που εδώ, στην περιοχή μας, έφεραν ανακατατάξεις σημαντικές με την έννοια πως αποστρατεύθηκαν αξιωματικοί που άφησαν το στίγμα τους στην περιοχή…
Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό… Είναι ο προβληματισμός για το σαθρό οικοδόμημα που επιτάσσει την αποστρατεία με βάση πολιτικά κριτήρια (αυτά υπερισχύουν πάντα) για αξιωματικούς στην ηλικία των 50 ετών!
Δηλαδή, το Κράτος που αναζητά φόρμουλα για να προχωρήσει στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των εργαζόμενων, στέλνει χωρίς πολλά – πολλά στη σύνταξη, ανθρώπους απολύτως παραγωγικούς και ικανούς να εργαστούν και να προσφέρουν πριν καν «πατήσουν» την 5η δεκαετία της ζωής τους…
Και αυτό δε συμβαίνει τώρα, αλλά συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια και με λύπη μεγάλη λέμε, πως απορούμε γιατί δε συγκινείται κανείς απολύτως…
Να μένουν δηλαδή οι αρχιφύλακες στην ΕΛ.ΑΣ μέχρι τα 65 έτη για να πάρουν σύνταξη και το Κράτος να στέλνει στην αποστρατεία και στη σύνταξη άτομα 50 ετών…
Το δεύτερο έχει να κάνει με την υπόθεση της διευθύντριας σε σχολείο των Σερρών που τέθηκε σε διαθεσιμότητα μετά από καταγγελία γονέων για το καψόνι που έκανε στο παιδί τους, εντός της τάξης σε ώρα διδασκαλίας…
Και δεν είναι το ζήτημα αν είναι καλά – που προφανώς δεν είναι – η διευθύντρια, αλλά ποιος είναι ο ελεγκτικός μηχανισμός που όφειλε να έχει παρέμβει καθώς υπήρχαν δεκάδες περιστατικά και αφορμές την τελευταία τριετία…
Πλέον, δεν έχει κανένα νόημα η οποιαδήποτε τιμωρία της διευθύντριας, αλλά έχει νόημα να δει κάποιος με ποιον τρόπο αντιδρούν και ανταποκρίνονται οι διευθύνσεις εκπαίδευσης σε τέτοιου είδους περιστατικά που δεν υπάρχουν μόνο στις Σέρρες, αλλά κι εδώ, δίπλα μας και παντού…
Βγάζουμε το καπέλο επίσης στους γονείς του μαθητή που πρώτοι απ’ όλους και πριν μιλήσει κανείς υπεύθυνος από το υπ. Παιδείας ή τις υπηρεσίες εκπαίδευσης είπαν πως η γυναίκα αυτή δε χρειάζεται τιμωρία, αλλά βοήθεια…
Μία βοήθεια που έπρεπε να της την είχε παρέχει η υπηρεσία που γνώριζε αλλά έκλεινε τα μάτια, περιμένοντας προφανώς να πάρει σύνταξη…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 28-1-2026
