Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στον Αλέξανδρο Καχριμάνη και όσα εξελίσσονται στην Ήπειρο δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από τον ευρύτερο πολιτικό χρόνο. Στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στα Ιωάννινα, ο Πρωθυπουργός επέλεξε να αναφερθεί δύο φορές προσωπικά στον Περιφερειάρχη, στέλνοντας ένα μήνυμα πολιτικής στήριξης – έστω χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο ή δέσμευση. Ήταν μια κίνηση περισσότερο αναγκαστική παρά επιλογής.
Με ορίζοντα εθνικών εκλογών εντός ενός έτους –ή και νωρίτερα– το Μαξίμου δεν έχει την πολυτέλεια να ανοίγει εσωκομματικά ή περιφερειακά μέτωπα. Από καθαρά πολιτική σκοπιά, η επιλογή της σιωπηρής κάλυψης και της αποφυγής ρήξεων είναι λογική. Σε προεκλογική περίοδο, η σταθερότητα προηγείται της κάθαρσης.
Ωστόσο, η μέχρι σήμερα πολιτική πρακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνει ότι αυτή η ανοχή δεν είναι απεριόριστη ούτε διαρκής. Η υπόθεση Πατούλη αποτέλεσε σαφές προηγούμενο: όταν κρίθηκε ότι το πολιτικό κόστος είχε μηδενιστεί, η απομάκρυνση ήταν άμεση, αιφνιδιαστική και πλήρης, ακόμη και με αφορμή γεγονός δευτερεύουσας σημασίας. Το μήνυμα ήταν σαφές: τα «προβλήματα» δεν λύνονται εν θερμώ, αλλά όταν ο πολιτικός χρόνος το επιτρέπει.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Ήπειρος μοιάζει περισσότερο με ζήτημα σε αναμονή παρά με κλειστό φάκελο. Σε περίπτωση επανεκλογής της Νέας Δημοκρατίας, από τον Μάρτιο του 2027 και μετά, ο Πρωθυπουργός θα διαθέτει σαφώς μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας κινήσεων. Τότε, χωρίς το βάρος της κάλπης, θα μπορούσε να επιτρέψει –ή και να επιδιώξει– την εντατικοποίηση ελέγχων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε διοικητικό και πολιτικό επίπεδο στην Ήπειρο. Η θεσμική διαδικασία της υποχρεωτικής αργίας, εφόσον συντρέξουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, καθώς και η αποδόμηση ενός μακροχρόνιου περιφερειακού συστήματος εξουσίας, δεν θα αποτελούσαν τότε πολιτικό ταμπού.
Υπάρχει, βεβαίως, και ένα δεύτερο σενάριο: η επιλογή της χρονικής μετάθεσης ακόμη περισσότερο, με παρεμβάσεις λίγο πριν τις επόμενες περιφερειακές εκλογές. Ένα σενάριο «καρμπόν Πατούλη», όπου η αφορμή μπορεί να είναι τυπικά δευτερεύουσα, αλλά πολιτικά επαρκής για να δικαιολογήσει ρήξη και αναδιάταξη. Στην πολιτική, άλλωστε, η μακρόχρονη θητεία από μόνη της μπορεί να μετατραπεί σε μειονέκτημα, όταν το κλίμα έχει αλλάξει.
Το δυσμενέστερο ενδεχόμενο για τον Αλέξανδρο Καχριμάνη, ωστόσο, δεν είναι κάποιο από τα παραπάνω. Είναι η πιθανότητα να μη συνεχίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρωθυπουργία και η χώρα να οδηγηθεί σε κυβερνητικό σχήμα συνεργασίας δύο ή τριών κομμάτων. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πολιτική «ομπρέλα» αποδυναμώνεται δραστικά. Η συναίνεση για περαιτέρω ανοχή δύσκολα θα υπάρξει και οι θεσμικές εξελίξεις ενδέχεται να είναι ταχύτερες και λιγότερο ελεγχόμενες, με πολλαπλά επίπεδα ελέγχου και μακροχρόνιες δικαστικές εμπλοκές.
Συμπερασματικά, η στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στο «πρόβλημα Καχριμάνης» δεν συνιστά αθώωση ούτε τελική κρίση. Είναι διαχείριση χρόνου. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν εξελίξεις, αλλά πότε – και υπό ποιους πολιτικούς συσχετισμούς. Και σε αυτή την εξίσωση, ο χρόνος δεν λειτουργεί απαραίτητα υπέρ όλων.
Τέλος, μια ακόμη παράμετρος που φαίνεται να μην έχει σταθμιστεί επαρκώς στα κεντρικά της Νέας Δημοκρατίας αφορά το επικοινωνιακό περιβάλλον στην Ήπειρο. Η προεκλογική περίοδος, όποτε κι αν ξεκινήσει , ενδέχεται να εξελιχθεί με το σύνολο σχεδόν των τοπικών μέσων ενημέρωσης σε έντονη κριτική στάση απέναντι στην Περιφερειακή Αρχή, προαναγγέλλοντας αποκαλύψεις και συνεχή ανάδειξη ζητημάτων κακοδιοίκησης ή παρατυπιών. Ένα τέτοιο κλίμα είναι βέβαιο ότι θα διαμορφώσει σωρευτικά πολιτικό κόστος. Το αν αυτή η συνθήκη εξυπηρετεί ή επιβαρύνει τον κεντρικό σχεδιασμό της Νέας Δημοκρατίας θα αποτυπωθεί τελικά στην κάλπη.
Από την Εφημερίδα «ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ»
14/02/2026
