Ο ρόλος του πυροσβέστη και η ανάγκη ενός νέου κράτους
Όταν ξεκίνησε η μεγάλη κρίση, δύο σχεδόν δεκαετίες πια πριν, κι άρχισε και η συζήτηση για το τι έφταιξε για την κατάρρευση της οικονομίας και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ένας από τους κλάδους που στοχοποιήθηκαν ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ήταν πολλοί, έπαιρναν μεγάλους μισθούς, δεν δούλευαν κλπ, τέτοια λέγονταν από διάφορες πλευρές. Τα θυμόμαστε όλα αυτά να γίνονται ένας αχταρμάς δήθεν δημόσιας συζήτησης με ψεύδη, στερεότυπα, κρυπτόμενες ιδεολογικές επιλογές και προθέσεις, ευκολίες.
Το αποτέλεσμα- κι αφού δεν έγινε δυνατή η αυτόματη απόλυση υπαλλήλων μετά από την αξιολόγηση- ήταν σταδιακά οι μεγάλες μειώσεις μισθών, η μείωση των οργανογραμμάτων και κατ’ επέκταση η μείωση των θέσεων, το πέρασμα πολλών υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί είμαστε και σήμερα.
Από τους πρώτους που μπήκαν στο στόχαστρο αυτής της συζήτησης ήταν οι εκπαιδευτικοί και οι πυροσβέστες. Αποδείχτηκε πολύ γρήγορα, ότι χρειαζόμαστε και δασκάλους και πυροσβέστες, το αποτύπωμα εκείνης της συζήτησης, όμως για το Δημόσιο που άνοιξε τότε στην κρίση, έχει αφήσει τα σημάδια του. Έχει εμπεδωθεί μία αντίληψη ότι το κράτος δεν είναι και δεν κάνει για πολλά.
Οι πολύ μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων έδειξαν ότι χρειαζόμαστε πολλούς πυροσβέστες, πολλά τεχνικά μέσα και εξοπλισμό και σύγχρονο σχεδιασμό πρόληψης. Γιατί; Όχι γιατί πρέπει απλώς να σβήνουμε τις φωτιές. Αλλά γιατί πλέον μιλάμε για φυσικές καταστροφές που έχουν μεγάλες επιπτώσεις στην κοινωνική και την οικονομική ζωή του τόπου. Μία περιοχή που πλήττεται από μία μεγάλη πυρκαγιά σήμερα, πλήττεται στην ανάπτυξή της, στο μέλλον της. Και ο τόπος δεν είναι ίδιος με εκείνον προ 50 χρόνων. Σήμερα έχει αναπτυχθεί η κατοικία, η επιχειρηματικότητα και ο τουρισμός, γίνονται επενδύσεις. Μπορεί ίσως με ένα στρεβλό αναπτυξιακό μοντέλο, μπορεί με ελλείψεις, όμως είναι δεδομένο ότι υπάρχει ανάπτυξη. Και μια καταστροφή πλήττει την ανάπτυξη- δεν μιλάμε καν για το κόστος που έχει η απώλεια ζωών, η προστασία των οποίων αποτελεί και την κορυφαία προτεραιότητα.
Η πυροπροστασία, η πολιτική προστασία, συνεπώς σήμερα καθίσταται κεντρικό θέμα πολιτικής. Και είναι δεδομένο ότι απαιτούνται μαζικές προσλήψεις προσωπικού και ισχυρός, κεντρικός σχεδιασμός τεχνολογικής υποστήριξης και πολιτικών αντιμετώπισης. Ακούγεται ως ευχολόγιο και διατυπώνεται και από επίσημα χείλη με έναν τέτοιο τρόπο. Στην πράξη όμως βλέπουμε ότι υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις. Κάτι που σημαίνει ότι απαιτείται μία αναπροσαρμογή σε κεντρικό επίπεδο, σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής. Εκεί που πρέπει να αποφασιστεί η μεγάλη σημασία που έχει η αναδιάταξη του Δημοσίου και των κρατικών υπηρεσιών ώστε να μην έχουν απλώς έναν επιτελικό ρόλο, αλλά να είναι ο βασικός κορμός, ο μόνος για την προστασία και υποστήριξη της κοινωνίας, για την προστασία της οικονομίας, για την προστασία του τόπου σε καιρούς δύσκολους.
Το κράτος πρέπει να είναι μπροστά και να εξασφαλίζει ότι θα υπάρχει ένας γιατρός, ένας πυροσβέστης, ένας δάσκαλος για το δημόσιο συμφέρον και το καλό όλων μας.
Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ
fkaramitsos@yahoo.gr
Από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στις 5-8-2026
