Ποτάμια αίματος τρέχουν ορμητικά από της πύλες της Κόλασης.«Κάποιοι» ονειρεύονται φέρετρα στα οποία πρέπει να εθιστεί ο λαός.
«Κάποιοι» εθισμένοι στην οσφυοκαμψία και την προσοδοφόρα επίκυψη στον ισχυρό, τρέχουν να συνταχθούν με την τερατώδη θανατοπολιτική και είναι συνεπιβάτες στα αεροπλανοφόρα της θηριωδίας του ανεξέλεγκτου αλλά μάταιου πλούτου.
«Κάποιοι» αρέσκονται στον παραλογισμό των αριθμήσεων για έναν κόσμο αναρίθμητο μα ξεχνούν να μετρήσουν τις μέρες φτώχειας, τις μέρες πείνας, δίψας, πολέμων, του εξανδραποδισμού και της σπαρακτικής αλλοφροσύνης που οδηγούν στο τίποτα και στο πουθενά!
Απέραντη βλακεία της εσωτερικής τυφλότητας, ενός αναλφάβητου κυκεώνα που δεν μπορεί να διατυπώσει τίποτα, μια και τίποτα δεν μπορεί να κοιτάξει.
Μια ολόκληρη ανθρωπότητα έχει χαθεί μέσα σ’ αυτή την βλακεία. Ένα πλήθος ανθρώπων εξακολουθεί να πνίγεται, να δολοφονείται, μπροστά στα μάτια ηλιθίων που νομίζουν ότι είναι ασφαλείς πάνω σε σχεδίες που απλά επιπλέουν.
Όμως ολοένα και πέφτουν τα φράγματα που εμποδίζουν να καταστραφεί η ξέφραγη αλαζονεία, που θέλει να σαρώσει ό,τι βρεθεί μπροστά της.
Άνθρωποι οδηγούνται στον κάτω κόσμο. Σπίτια και παιδιά βομβαρδίζονται. Φρίκη και τραγωδία διαρκείας. Ατέλειωτο το έγκλημα της παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου.
Σήμερα η φτώχεια είναι μαζική, μόνιμη και πολιτικά σχεδιασμένη;
Πού είναι ο πολιτισμός μας; Πού είναι η πολιτισμένη Ευρώπη;
Γιώργος Μακρίδης
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 14-7-2026
