Την ώρα που το 2026 ξεκινά με μεγάλες προκλήσεις για τη χώρα και την αυτοδιοίκηση, το μέλλον της Ηπείρου παραμένει θολό και αβέβαιο. Όχι εξαιτίας εξωγενών παραγόντων, αλλά λόγω ενός βάρους που εξακολουθεί να σκιάζει τη λειτουργία της Περιφέρειας: τις σοβαρές εκκρεμότητες που αφορούν τη διοίκησή της και ειδικότερα τον περιφερειάρχη Αλέξανδρο Καχριμάνη.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα και επίσημα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τα πορίσματα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας (ΕΑΔ) για την Περιφέρεια Ηπείρου συνιστούν μια από τις βαρύτερες παρεμβάσεις ελεγκτικού μηχανισμού στην αυτοδιοίκηση τα τελευταία χρόνια. Οι επιθεωρητές της ΕΑΔ, μέσα από εκτενείς εκθέσεις δεκάδων σελίδων, περιγράφουν ένα μοντέλο διοίκησης που, κατά την εκτίμησή τους, χαρακτηρίζεται από συστηματικές κατατμήσεις έργων, εκτεταμένες απευθείας αναθέσεις και σοβαρές αποκλίσεις από τις αρχές της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης.
Τα ίδια πορίσματα, όπως έχει δημοσιευθεί, εισηγούνται ρητά την αναζήτηση πειθαρχικών αλλά και ποινικών ευθυνών, χωρίς βεβαίως να προδικάζουν την τελική κρίση της Δικαιοσύνης. Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα των ευρημάτων, ο πειθαρχικός έλεγχος φαίνεται να κινείται με ρυθμούς που προκαλούν εύλογα ερωτήματα.
Γιατί καθυστερεί;
Ποιος και τι ακριβώς περιμένει;
Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο περιφερειάρχης συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντά του, επιχειρώντας – όπως καταγγέλλεται από την αντιπολίτευση – να υποβαθμίσει τη σημασία των πορισμάτων ή να τα εντάξει σε μια γενικότερη «συνήθη πρακτική» της αυτοδιοίκησης. Όμως τα αριθμητικά δεδομένα που παρατίθενται στις εκθέσεις της ΕΑΔ δύσκολα επιδέχονται επικοινωνιακή ωραιοποίηση: εκατοντάδες συμβάσεις, τεράστια ποσοστά απευθείας αναθέσεων, επαναλαμβανόμενα ποσά κοντά στο ανώτατο όριο που επιτρέπει ο Νόμος, ελάχιστες ανοικτές διαδικασίες.
Όλα αυτά δε συνιστούν απλώς τεχνικές παραλείψεις. Συνθέτουν, σύμφωνα με τους ελεγκτές, ένα διοικητικό μοτίβο που γεννά σοβαρά ζητήματα πολιτικής ευθύνης. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος: ακόμη κι αν η τελική κρίση ανήκει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη, η πολιτική λογοδοσία δεν μπορεί να μπαίνει σε αναμονή.
Προστίθενται σε αυτά και άλλες υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη ή επανέρχονται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση. Έργα χωρίς τις απαιτούμενες άδειες, περιβαλλοντικές παρεμβάσεις που αμφισβητούνται, προγραμματικές συμβάσεις με αμφιλεγόμενο αντικείμενο και αποφάσεις που έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία. Υποθέσεις που, ακόμη κι όταν δεν οδηγούν σε καταλογισμούς, υπονομεύουν το κύρος της Περιφέρειας και πλήττουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί, σύμφωνα με το πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, και το γεγονός ότι σε διαδικασίες που τυπικά εμφανίζονταν ως «διαπραγμάτευση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση», ο ανάδοχος φαίνεται να ήταν προεπιλεγμένος. Οι ελεγκτές καταγράφουν περίπτωση όπου ο ίδιος ο μετέπειτα οριστικός ανάδοχος απέστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα σε υπηρεσιακό λογαριασμό της Περιφέρειας, στο οποίο πρότεινε τους υπόλοιπους “ανταγωνιστές” που θα συμμετείχαν στη διαδικασία, προκειμένου να τηρηθούν προσχηματικά οι απαιτούμενες προϋποθέσεις. Ένα εύρημα που, όπως σημειώνεται στο πόρισμα, γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια, την αμεροληψία και την πραγματική λειτουργία των διαγωνιστικών διαδικασιών, και το οποίο ενισχύει την εικόνα ενός κλειστού και ελεγχόμενου συστήματος αναθέσεων.
Εν τω μεταξύ, η Ήπειρος εξακολουθεί να παραμένει ουραγός σε κρίσιμους αναπτυξιακούς δείκτες. Φυγή νέων ανθρώπων, εγκατάλειψη, φτώχεια, τουρισμός χαμηλής απόδοσης, περιορισμένες εισπράξεις, αγορά σε κρίση, γενικός μαρασμός. Κι όμως, αντί ο δημόσιος διάλογος να επικεντρώνεται σε ένα συνεκτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αναλώνεται στη διαχείριση κρίσεων, καταγγελιών και ελέγχων.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η στάση της αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο, η οποία – σύμφωνα με ευρεία κριτική – εμφανίζεται αδύναμη να αρθρώσει συγκροτημένο και διαρκή έλεγχο. Την ίδια ώρα, η κεντρική κυβέρνηση και οι τοπικοί βουλευτές παρακολουθούν τις εξελίξεις, χωρίς να έχει καταστεί σαφές ποια πολιτική πρωτοβουλία σκοπεύουν να αναλάβουν, σε μια Περιφέρεια που διαχειρίζεται σημαντικούς εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πότε θα ολοκληρωθεί ο πειθαρχικός έλεγχος. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ήπειρος μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με αυτή τη σκιά πάνω από τη διοίκησή της. Αν μπορεί να διεκδικήσει μέλλον, ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή, όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από πορίσματα, καθυστερήσεις και πολιτικές υπεκφυγές.
Γιατί η λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Και χωρίς αυτήν, καμία Περιφέρεια – πόσο μάλλον η φτωχότερη της Ευρώπης – δεν μπορεί να χαράξει πορεία με ασφάλεια και προοπτική.
Από την εφημερίδα “Πρωϊνά Νέα” στις 8-1-2026
