Αν διαβάσει κάποιος την τοποθέτηση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη χθες στη Βουλή, για την ανθρωποφαγία που μας περιβάλλει ως ελληνική κοινωνία – και όχι μόνο – δε μπορεί παρά να συμφωνήσει…
Απλώς, είναι τέτοιες οι καταστάσεις που βιώνουμε εσχάτως που όλοι είναι (ή είμαστε) μπλεγμένοι σε αυτές… Και συνυπεύθυνοι…
Διότι το πιο εύκολο για τον καθένα είναι να δείχνει με το δάχτυλο όλους τους άλλους…
Το πιο δύσκολο όμως – αλλά και το πλέον απαραίτητο – είναι να βάζει φρένο και στον εαυτό του και σε εκείνους στους οποίους ασκεί το δικαίωμα που απορρέει από την εξουσία και τις αρμοδιότητες…
Αν είναι εύκολο να «βάλει χέρι» ο πρωθυπουργός στον Λαζαρίδη που τη μία μέρα μας λέει στα μούτρα, ότι προσελήφθη «γιατί ήταν ωραίος» παρότι δε διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα και την επομένη ζητά συγνώμη και προτείνει να επιστρέψει τα χρήματα που έλαβε, αναρωτιόμαστε για ποιον λόγο είναι δύσκολο να το κάνει στον Αδ. Γεωργιάδη…
Και δε μιλάμε για κατά καιρούς αναρτήσεις, αλλά για επίσημες πολιτικές τοποθετήσεις, όπως η χθεσινή για την Ευρωπαία Εισαγγελέα και σε προσωπικό επίπεδο και συνολικά για τον θεσμό…
Πώς να σε πάρει σοβαρά η κοινωνία όταν απαξιώνεις έναν επίσημο και αναγνωρισμένο ευρωπαϊκό θεσμό;
Για τον δε κ. Λαζαρίδη είναι σαφές πως αν δεν υπήρχε αυτή η φασαρία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις δικογραφίες θα είχε αποχωρήσει από το κυβερνητικό σχήμα…
Το ότι υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση μέσω επίσημης δήλωσής του καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος που προκάλεσε με τις εξυπνάδες που εκστόμισε στα τηλεοπτικά «παράθυρα»…
Ακόμη και η «συγγνώμη» του όμως μισή είναι… Είναι παρόμοια με τη «συγγνώμη» που εκφράζουν διάφοροι που λένε πως «εάν αυτό που είπα ενόχλησε κάποιους, ζητώ συγγνώμη»…
Μα αυτό ακριβώς ΔΕΝ είναι η «συγγνώμη»… Αν ακόμη και μετά το λάθος δεν αντιλαμβάνεσαι τι έχεις πει και τι έχεις προκαλέσει και χρησιμοποιείς το υποθετικό «αν», τότε είναι βέβαιο και ότι δεν κατάλαβες και ότι – μάλλον – θα το ξανακάνεις…
Ασχοληθήκαμε με τις εισηγήσεις της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου Ιωαννιτών προς τη Δημ. Επιτροπή για τα αιτήματα αποζημίωσης που καταθέτουν πολίτες που υπέστησαν ζημιές στα οχήματά τους, μετά από πτώση σε λακκούβα…
Το ότι είναι αρκετές πλέον οι περιπτώσεις, δε σημαίνει ότι ξύπνησαν κάποιοι το πρωί και είπαν, βρήκαμε τρόπο να βγάλουμε εύκολα χρήματα…
Αν δεν υπήρχαν οι λακκούβες και όλα τα προβλήματα στους δρόμους, δε θα υπήρχαν ούτε οι ζημιές ούτε και τα αιτήματα αποζημιώσεων…
Επί της ουσίας όμως, πλην των περιπτώσεων που «φωνάζουν» από μακριά, ότι είναι υπερβολικές οι απαιτήσεις και δεν αποδεικνύονται κιόλας οι ζημιές, θεωρούμε εξαιρετικά ανίσχυρη τη νομική επιχειρηματολογία, την οποία όμως υιοθετεί η Δημ. Αρχή, μειώνοντας σε ποσοστό έως και 40% το ποσό της αποζημίωσης που αιτείται ο πολίτης…
Πώς να σταθεί το επιχείρημα που λέει, ότι ναι μεν έχει δίκιο ο οδηγός για την κατάσταση του δρόμου και την ευθύνη του Δήμου που δεν αποκατέστησε τη λακκούβα, αλλά υπάρχει και η συνυπαιτιότητα του οδηγού επειδή δεν έκανε ελιγμό ή δε φρέναρε ώστε να αποφύγει τη λακκούβα ή να πέσει με μικρότερη ταχύτητα;
Και το βασικό ερώτημα είναι το εξής. Και πως το γνωρίζει η Υπηρεσία ότι δε φρέναρε ή ότι δεν έκανε ελιγμό; Ή πως γνωρίζει η Υπηρεσία ότι αν έκανε τον ελιγμό δε θα συγκρούονταν με άλλο όχημα;
Και δε μιλάμε για άξια λόγου ποσά, έτσι; Μιλάμε για αποζημιώσεις των 200 ευρώ που γίνονται εν μέρει αποδεκτές ώστε να πληρωθούν τα 120 ή τα 130…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 17-4-2026
